تا شِمه دِلِ چش رووشن بَووه، تا اون امیدی که خِدا شِما ره اونِ وِسه دَعوِت هاکارده، بِشناسین و خِدائه اون بی حدّ و حِساب و پِرجلالِ میراثِ، مِقدّسینِ دِله بِفَهمین، و وه بی حدّ و حِسابِ قِوَّتِ جِم، نسبت به اِما که ایمون دارمی، باخَوِر بَووین. اون قِوَّت، خِدائه پِر زورِ قِدرتِ جِم که دَره کار کانده، اِنه. که اونِ مَسیحِ دِله به کار بَییته، اون مووقه که وه ره مِرده هائه جِم زنده هاکارده و آسِمونی جاها دِله، شه راسِ دَسِ پَلی هِنیشِندیه، هر ریاست و اِقتدار و قِوَّت و فَرمونرواییِ جِم بالاتر، و هر اسمِ جِم بالاتر نا فِقَط این دورهِ دِله بلکه آیندهِ دورانِ دِله هم همین طی.
