هر چَن اگه بِخوائِم اِفتخار هاکانِم، نادون نیمه، چوون حَییقَتِ گامبه. ولی این کارِ جِم دوری کامبه تا نَکِنه یه نَفِر خیال هاکانه که مِن، اون چی که مِ دِله وینده و مِ جِم اِشنُنه، گَت تِرِمه.
پَس اینِ وِسه که این گَتِ مکاشفات که بی حدّ و اندازه هم هَسه مِ ره مَغرور نَکِنه، مِ تَنِ دِله یِتا طَلی مِ ره هِدا بَییه، یعنی شیطانِ طَرِفِ جِم، تا مِ ره عِذاب هاده و نییِلّه مَغرور بَووِم.
