اَزما یَت دییَر فِرِشتِه یَعنی سِوّمین فِرِشتِه هون دِتایی دِمال سَر بیمو و یَتِه بِلَنِ صدایی هَمرا بُتِه: «اگه کَسی هون وحشی جانِوَر و وی مِجَسَمِه رِه پَرَسِش هاکِنِه و شی سالی سَر یا شی دَسی سَر وی علامتِ قَبول هاکِنِه، وی هَم خِدایی غضبی شَرابی جا خارنِه هون شرابی گه پِر ملات و خالِصِ، خِدایی غَضَبی پیالِه ای دِلِه بَریخت بَوِه. وی، مِقدَّسِ فِرشتِگونی پِش و وَرکایی پِش تَش و گوگردِی هَمرا عَذاب کَشِنِه. و وِشونی عذابی دی تا اَبَد و تا اَبَد لُو شونِه. و اونانیگه هون وحشی جانِوَر و وی مِجَسَمِه رِه پَرَسِش کِنِنِه و هر کَس گه وی اِسمی علامتِ قَبول کِنِّه، نا روزی دِلِه آسایش دارنِه و نا شُویی دِلِه.»
