نِه اِم کن اَمه اِشتَن لَیاقَت بِدارَم کن ایدعا بَکَرم چَمه بالیکا نی چیی ایی بِرِن آ، بَسکم چَمه لَیاقَت خداکارَ. خدا بَه کن اَمَش لیاقتِش دوعَه کن تازَ عهدی پاسَری بِبَم - عَهدی کن خدا روح سَر آمبَسته، نِه تاکَه ایلَه نوشتَه چیی ایی خونه. اِمی خونه کن «نوشتَه» بَکِشتی، اَمّا خدا روحْ زندگی ببَخشِستی.