Og Dávid mælti við Ábisjai og allar tænarar sínar: «Tá ið egni sonur mín, sum er sprottin úr lendum mínum, roynir eftir lívi mínum, hvat skal eg tá annað vænta av hesum Benjaminita? Gevið honum náðir og latið hann biðja ilt, tí at Harrin man hava lagt honum tað í barmin. Kanska Harrin lítur at eymd míni og veitir mær okkurt gott aftur fyri bølbiðing hans í dag.»
