En tau gurt Jukken van en Gūs-Arenk wad di Wüf iwen, omdat jü ön di Wösteni flö küd ön en Steid, hur jü erniäret ud küd tö en Tid, en tau Tid, en en hoalew Tid, fir van dit Gesigt van di Slang.
En di Slang skoat eter di Wüf, üt sin Müd, en Weter üs en Strom, om hör me di Strom wegtöspölen.
Mar di Örd holp di Wüf, en måket hör Müd ipen, en forslonk di Strom, welk di Dråk üt sin Müd skoat.