شُوغَبَنِّنْتَ سُنَ يَنْكٜىٰ شَرِيعَ
تَثِنْ حَنْثِ؞
ڢِرِسْتُواْثِنْتَ سُنَ كُواْيَرْوَا
دُواْمِنْ نٜىٰمَنْ رِيبَ،
أَنَّبَاوَنْتَ سُنَ أَنَّبْثِ
دُواْمِنْ نٜىٰمَنْ كُطِ؞
دُكْدَهَكَ سُنَ ڟَمَّنِ
يَهْوٜىٰهْ يَنَ تَرٜىٰدَسُو، سُنَ ثٜىٰوَ
«أَيْ، يَهْوٜىٰهْ يَنَ ڟَكِيَرْمُ،
بَ مَسِيڢَرْ دَ ذَاتَ ڢَاطُواْ عَكَنْمُ!»