إِنْجِ يَهْوٜىٰهْ مَيْ ضُنْدُنَا، ‹كُدُوبِے رَايُوَرْكُ! غَاشِ، كُكَنْيِ شُوكَ دَيَوَ، عَمَّا كُغِرْبٜىٰ كَطَنْ؞ كُكَنْ ثِ عَبِنْثِ، عَمَّا بَ كُوَ ڧُواْشِ؞ كُكَنْ شَا ضُوَ، عَمَّا بَايَ كَشٜىٰ ڧِشِ؞ كُكَنْسَا رِيغُنَ، عَمَّا بَاكُ جِنْ طُمِ؞ وَنْدَ يَكٜىٰ كَرْٻَرْ أَلْبَشِ، كَمَرْ يَنَ سَا عَثِكِنْ أَلْجِهُنْدَ يَهُجٜىٰنٜىٰ؞›