وَتَرَانَ دَ يَمَّ دَاوُدَ يَتَاشِ دَغَ وُرِنْ ݣُونْثِيَرْسَ يَنَ يَٰوُاْ عَكَنْ رُڢِنْ غِدَنْسَ؞ دَغَ كَنْ رُڢِنْ، سَيْ يَغَ وَتَ مَثٜىٰ تَنَ وَنْكَ؞ مَثٜىٰنْ كُوَ تَنَدَ ݣَنْ غَنِ سُواْسَيْ؞ سَيْ سَرْكِے دَاوُدَ يَعَيْكَ عَبِنْثِكَ مَسَ كُواْ وَثٜىٰ ثٜىٰ عِتَ؞ وَنْدَ عَكَ عَيْكَ كُوَ يَدَاوُاْ يَثٜىٰ «سُونَنْتَ بَتْشٜىٰبَةُ نٜىٰ، مَاتَرْ عُرِيَ مُتُمِنْ ڧَبِيلَرْ هِتِّ؞ عِتَ یَرْ عٜىٰلِيَمْ ثٜىٰ؞»