रूतै दैनअ आपणीं शाशुई लै इहअ ज़बाब, “ज़ीबाण, मुल्है निं आप्पू छ़ाडी पेऊकै फिरी डेऊणा लै बोली! मुंह दै आप्पू संघै एछणैं। ज़िधा लै तूह डेओए, मुंह डेऊणअ ताह संघै तिधा लै अर रहणअ बी मुंह तिधी ज़िधी तूह रहे। ज़ुंण लोग तेरै आसा, मेरै बी हणैं तिंयां ई अर ज़ुंण परमेशर तेरअ आसा सह ई हणअ मेरअ बी परमेशर।