इना गल्ला शूणीं उझ़ुऐ आयूबा दुखै ज़िहै शूल़ अर तेऊ धेल़ै आपणीं घेरीए झिकल़ै। तेऊ छाम्बअ आपणअ मूंड संघा रहअ दुखी उटी बाखा धरनीं पल़ी। आयूब लागअ लेरा लांदी इहअ बोल्दअ,
“हुंह आसा आपणीं माए रित्तै हाथै ओदरा का नांगअ आअ द,
मरी करै बी निं मुंह आप्पू संघै किछ़ै निंणअ।
बिधाता ई आसा मुल्है दैणैं आल़अ अर
तेऊ ई निंईं तिंयां सोभै गल्ला बापस।
तेऊए लोल़ी सदा ज़ै-ज़ैकार हुई!”
एतरअ हई बी नां आयूबै पाप किअ अर नां तेऊ बिधाता लै दोश दैनअ।