दिलेया तरे लिउँइँ खबै त्हिंइ जरे बेल्ले ङ्हिंन् ङ्हाँबै दुःखए त्हे खब्मुँ, बिब सैंर मैंइ थेंन्। च त्हेर म्हिमैंइ ह्रोंसलाइ मत्त्रे म्हाँया लब, मुइए लोब लब, ह्रोंसन् थेब् प्हैंब, सैं सार तब, अरूलाइ म्हि आलल्ले पोंब, आबा-आमाइ बिब आङिंब, खाबइ तो सै पिंलेया धन्यबाद आपिंब धै परमेश्वर आम्हाँदिब गुन् आरेब अपबित्र तब्मुँ। धै खाब्ने खैबै म्हाँया लल् त्हुमु छ आलब, आगुए फिर ल्हयो आखब, अरूए फिर तोनतोर्न छ्याब् ल्हैदिब, आमादु, सैं सार तसि छ्याँबै ताँ आखोब। अझै चमैंइ अरूलइ धोका पिंब, खैचिज्हिले पोंब, ह्रब् प्हैंब, परमेश्वरए सैं तोंन् लबै साटोर चमैं मोज-मज्जा लब् खोब। चमैंइ सुँइ परमेश्वरलाइ म्हाँदिम् बिम्, दिलेया चमैंए सैंइ परमेश्वरए क्ह्रोंसेंन्बै शक्तिलाइ आक्वें। छाबै म्हिमैंउँइँले स्यो तद्।