เยียม เกา, นิ่น เญย เฒี้ยว เญย เอ๊า หมั่ง โยเซ้บ ไฮ์ หั่น ไห่, ฯฒฯ หยัวะ นิ่น ก๊อง, “เม่ย ต้าย เหธา เยีย เปว๋ย โอ่.”
มป่า โยเซ้บ ไม้ หมวัง. นิ่น ก๊อง บั๋ว นิ่น เญย เฒี้ยว เญย เอ๊า, “เยีย เญย เฒี้ยว ไม้ หฒุ เฑ่า เยียม เปย๊า กะญั์ว เญย หาย หญู่ง. เหยียด ฒู้ง จา-ตี้ง นิ่น จิว ปุน เยีย โก๋ว. เยียม น้าย เปย๊า เยีย ม่าย หัด ม์า ด่ง นิ่น โฮล. เยีย เญย เฒี้ยว ไม้ แฑง หาย หญู่ง ธ้วด ลิ์ว เม่ย เหว่ย หฒุ เม่ย โหฒว นิ่น เญย เอ๊า. เยีย ฝู่ง ไฮ่ โหฒว หว่าย สี่ ด่ง หน่าย โฮล, ป์าม ฒุ์ย ต่อง ทิน-ฮู่ง?”