«Օրհնեալ ըլլայ այն մարդը, որ Տէրոջը կ’ապաւինի
Ու որուն յոյսը Տէրն է։
Անիկա ջուրերուն քով տնկուած ծառի պէս պիտի ըլլայ,
Որ իր արմատները գետի քով երկնցնելով՝
Տաքութեան գալը չի տեսներ.
Հապա անոր տերեւը կանանչ կ’ըլլայ
Ու երաշտութեան տարին նեղութիւն չի քաշեր
Ու միշտ պտուղ պիտի տայ»։