Реб Мусаның өңүнден гечип, шуны җар этди: «Мен Ребдирин, Ребдирин! Рехимли ве мерхеметли Худайдырын. Мен гиң гөвүнли, өрән вепалы, садык сөйгә байдырын. Мүңлерче несиллере садык сөйгими гөркезерин. Этмиши, языгы ве гүнәни багышлаярын. Йөне гүнәлини җезасыз хем гоймаярын. Аталарының этмишиниң җезасыны чагаларына, оларың чагаларының чагаларына, оларың үчүнҗи ве дөрдүнҗи аркасына чекдирерин».