О заман Эюп турды, урбасыны йыртты, сачларыны кести де, ерге тюшип, Аллагъа ибадет этти ве бойле деди:
– Бу дюньягъа чыплакъ кельдим,
мындан чыплакъ да кетеджегим.
РАББИ берди, РАББИ алды,
РАББИнинъ Ады мубарек олсун!
Башына тюшкенлерине бакъмадан, Эюп гуна ишлемеди ве Алланы къабаатламады.