من جارَ جنان که منی بادشاهیئے هر کُنڈئے مردم، چه دانیالئے هُدائے تُرسا بلرزنت و هماییا شرپ بدئینت.
چێا که هما زندگێن هُدا اِنت و
مُدامَ مانیت.
آییئے بادشاهی هچبر تباه و بربادَ نبیت و
آییئے هُکمرانی هچبر هلاسَ نبیت.
هما نجاتَ دنت و رَکّێنیت،
آسمان و زمینئے سرا
اجبّتێن نشانی و مۆجزه پێشَ داریت.
هماییا دانیال چه شێرانی دَپا رَکّێنتگ.“