اگن تئو مئے همراه مبئے، چۆن زانگَ بیت که تئیی چمّان منا کَدر و اِزّت هست، منا و تئیی مهلوکا؟ چێا که همے چیزّ اِنت که منا و تئیی مهلوکا چه دنیائے آ دگه سجّهێن کئومان جتا کنت.“
هُداوندا گۆن موسّایا گوَشت: ”اے کار که تئو گوَشت، منیَ کنان، چێا که منی چمّان تئیی کَدر و اِزّت سکّ باز اِنت و ترا تئیی جندئے نامئے سرا پَجّاهَ کاران.“