Gewilde Bybelverse vanaf دَرگوَز 20

Deel

”من تئیی هُداوندێن هُدا آن، هما که ترا چه مِسرا در کرت و آورت، چه هما مُلکا که اۆدا گُلام اَتئے. چه من اَبێد ترا دگه هچّ هُدا مبیت.

نه بُرزێن آسمانئے چیزّێئے شِکلا په وت بُت اَڈّ بکن، نه زمینئے سرئے چیزّێئے شِکلا، نه زمینئے چێرئے آپانی تهئے چیزّێئے شِکلا. په وت هچّ بُتێن هُدا اَڈّ مکن. اِشانی دێما سرا جَهل مکن و سُجدهِش مکن. چێا که من تئیی هُداوندێن هُدا هَسَدّیگێن هُداے آن. پِتانی رَدکاریانی سِزایا آیانی چُکّانَ دئیان. آ که چه من نپرتَ کننت، آیانی ردکاریانی سِزایا آیانی سئیمی و چارمی نَسل و پَدرێچا دئیان.

وتی پت و ماتا اِزّت بدئے که هما مُلکا تئیی اُمر دْراج ببیت که تئیی هُداوندێن هُدا ترا دنتی.

شَبَّتئے رۆچا یات بدار و اے رۆچا گچێنی و پاکێن رۆچے بزان.

مُپت و وَتسرا وتی هُداوندێن هُدائے ناما مگِر. هرکَس که مُپت و وتسرا هُداوندئے ناما گیپت، گُنهکارَ بیت.

شَش رۆچا کار کن و وتی سجّهێن کاران گیشّێن. بله هپتمی رۆچ تئیی هُداوندێن هُدائے شَبَّتئے رۆچ اِنت. اے رۆچا هچّ کار مکن، نه تئو، نه تئیی بَچّ و جنکّ، نه تئیی گُلام و مۆلد، نه تئیی دَلوَت و نه هما ڈَنّی مردم که تئیی شهرا نِندۆک اِنت.

په وتی همساهگئے لۆگا دِلمانَگ مبئے. په آییئے جَن، گُلام، مۆلد، گۆک، هر یا دگه چیزّێا لالِچ مکن.“

وتی همساهگئے هلاپا درۆگێن شاهدی مدئے.

زِنا مکن.

مردم مَکُش.

دُزّی مکن.