ปัญญาจารย์ 2
2
ความสนุกเพลิดเพลินก็อนิจจัง
1ข้าพเจ้าพูดกับตัวเองว่า “มาเถอะ ลองรื่นเริงสนุกสนานดู เผื่อจะได้พบสิ่งดีๆ” แต่ก็พบว่า นี่ก็อนิจจังอีก 2ข้าพเจ้าพูดว่า “การหัวเราะก็บ้าคลั่ง แล้วความสนุกสนานมีประโยชน์อะไร” 3ข้าพเจ้าพยายามทำตัวให้คึกคักด้วยเหล้าองุ่น และยอมทำอะไรโง่ๆ แต่จิตใจยังนำข้าพเจ้าด้วยสติปัญญา ข้าพเจ้าอยากดูว่า มีอะไรดีๆ ให้คนเราทำกันบ้างใต้ฟ้าสวรรค์ในชั่วอายุสั้นๆ ของตน
4ข้าพเจ้าดำเนินโครงการใหญ่ๆ คือ สร้างบ้านให้ตัวเองหลายหลัง ทำไร่องุ่นหลายแห่ง 5สร้างสวนหย่อนใจและปลูกผลไม้นานาชนิดในนั้น 6ทำแหล่งเก็บน้ำ เพื่อใช้รดแมกไม้ที่กำลังงอกงาม 7ข้าพเจ้าซื้อทาสชายหญิงและมีทาสหลายคนที่เกิดมาในบ้าน ข้าพเจ้ามีฝูงสัตว์มากกว่าใครๆ ในเยรูซาเล็มก่อนหน้าข้าพเจ้า 8ข้าพเจ้าสะสมเงินทองเพื่อตัวเอง และสะสมสมบัติของกษัตริย์และหัวเมืองต่างๆ ข้าพเจ้าจัดให้มีนักร้องชายหญิง และมีฮาเร็ม#2:8 ความหมายของวลีภาษาฮีบรูไม่สามารถระบุได้แน่ชัด ซึ่งเป็นสิ่งถูกใจผู้ชาย 9ข้าพเจ้ากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่กว่าใครๆ ในเยรูซาเล็มก่อนหน้าข้าพเจ้า และข้าพเจ้ามีสติปัญญาอยู่กับตัวในทุกสิ่งเหล่านี้
10ตาอยากดูอะไร ข้าพเจ้าก็ไม่ปฏิเสธตัวเอง
ใจอยากสนุกอย่างไร ข้าพเจ้าก็ไม่ห้าม
ข้าพเจ้าชื่นชมการงานทั้งหมดที่ได้ทำ
และนี่เป็นรางวัลจากการตรากตรำทำงานของข้าพเจ้า
11ถึงกระนั้นเมื่อข้าพเจ้าสำรวจดูทุกสิ่งที่ทำไป
และที่ตรากตรำเพื่อให้ได้มา
ทุกสิ่งล้วนอนิจจัง เหมือนคือวิ่งไล่ตามลม
ไม่ก่อประโยชน์อะไรขึ้นมาภายใต้ดวงอาทิตย์
สติปัญญาและความโฉดเขลาล้วนอนิจจัง
12แล้วข้าพเจ้าจึงหันไปพิจารณาสติปัญญา
กับความบ้าคลั่งและความโง่เขลา
ผู้ครองราชย์ต่อจากกษัตริย์จะทำอะไรได้
นอกจากสิ่งที่เคยทำกันมาก่อนแล้ว
13ข้าพเจ้าเห็นว่าสติปัญญาดีกว่าความโฉดเขลา
เฉกเช่นแสงสว่างย่อมดีกว่าความมืด
14คนฉลาดมีตาอยู่ในสมอง
ขณะที่คนเขลาเดินในความมืด
แต่ข้าพเจ้าได้ประจักษ์ว่า
ชะตากรรมเดียวกันเกิดขึ้นกับทั้งคู่
15ข้าพเจ้าจึงพูดกับตัวเองว่า
“ชะตากรรมที่เกิดกับคนโง่ก็จะเกิดกับเราด้วย
ฉะนั้นเราฉลาดไปจะได้อะไรขึ้นมา”
ข้าพเจ้าบอกตัวเองว่า
“นี่ก็อนิจจังเหมือนกัน”
16เพราะคนฉลาดก็เหมือนคนโง่ จะอยู่ในความทรงจำไม่นาน
วันนั้นได้มาถึงแล้วเมื่อทั้งคู่ถูกลืมเลือน
คนฉลาดก็ต้องตายเช่นเดียวกับคนโง่!
การตรากตรำก็อนิจจัง
17ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงเกลียดชีวิต เพราะงานที่ทำภายใต้ดวงอาทิตย์เป็นความโศกสลดกับข้าพเจ้า ล้วนแต่อนิจจัง เหมือนวิ่งไล่ตามลม 18ข้าพเจ้าเกลียดชังทุกสิ่งที่ตนเองตรากตรำทำไปภายใต้ดวงอาทิตย์ เพราะข้าพเจ้าจำต้องทิ้งสิ่งเหล่านั้นไว้ให้คนที่มาภายหลัง 19แล้วใครจะรู้ว่า คนนั้นจะโง่หรือฉลาด กระนั้น พวกเขาก็จะได้ครองผลงานจากการตรากตรำทั้งสิ้น ที่ข้าพเจ้าได้ทุ่มเทความพยายามและความชำนาญภายใต้ดวงอาทิตย์ นี่ก็อนิจจังด้วยเช่นกัน 20จิตใจของข้าพเจ้าจึงสิ้นหวังกับงานทั้งหมด ที่ข้าพเจ้าตรากตรำภายใต้ดวงอาทิตย์ 21เพราะคนหนึ่งอาจทำงานหนักด้วยสติปัญญา ความรู้ และความชำนาญ แล้วก็ต้องทิ้งทุกสิ่งที่ตนมีให้อีกคนซึ่งไม่ได้ตรากตรำทำงาน นี่ก็เช่นกัน อนิจจังและโชคร้ายเหลือเกิน 22ผู้คนได้อะไรจากการดิ้นรนตรากตรำทำงานทั้งหมดภายใต้ดวงอาทิตย์ 23ตลอดวันเวลาของพวกเขา งานก็เป็นความเจ็บปวดและความทุกข์ แม้ตอนกลางคืนใจก็ไม่สงบ นี่ก็อนิจจัง
24คนเราไม่มีอะไรดีไปกว่ากินดื่ม และพอใจในการตรากตรำทำงานของตน ข้าพเจ้าก็เห็นว่าสิ่งนี้มาจากมือของพระเจ้า 25เพราะถ้าปราศจากพระองค์ ใครจะกินหรือหาความเพลิดเพลินได้ 26พระเจ้ามอบสติปัญญา ความรู้ และความสุขแก่คนที่พระองค์พอใจ แต่สำหรับคนบาป พระองค์มอบงาน ให้เขารวบรวมและสะสมทรัพย์สมบัติ เพื่อจะมอบแก่คนที่พระเจ้าพอใจ นี่ก็อนิจจัง เหมือนวิ่งไล่ตามลม
Biblica® พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับไทยสามัญแบบเปิด™
สงวนลิขสิทธิ์ © 2025 โดย Biblica, Inc.
Biblica® Open Thai Common Version™
Copyright © 2025 by Biblica, Inc.
“Biblica” เป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนในสำนักงานสิทธิบัตรและเครื่องหมายการค้าสหรัฐอเมริกาของ Biblica, Inc. ซึ่งใช้งานภายใต้ใบอนุญาต
“Biblica” is a trademark registered in the United States Patent and Trademark Office by Biblica, Inc. Used with permission.
See promoVersionInfo in metadata.xml for Creative Commons license.