Vargje biblike të njohura nga مَتّی 25

Ndaje

پادشاه به اُشُ جواب اَدِت: ”حکیکتاً به شما اَگَم، هر کاریُ که به یه تا اَ کوچِکترین کاکائُن مه تُکه، در واکع به مه تُکِردِن.“

اربابش به اُ ایگو: ”آفِرُن، ای نوکر خُب و امُنتدار! چون توو یه کار کوچِک، امُنتدار بودِی، پَ کاروی بِشتِه ای به تو اَدَم، بُدو و تو شادی ارباب خو شریک بَش!“

چون به هَرکَ ایشَه، بِشتِه بهش اَدِن تا فَرایُن ایبَشِت؛ ولی اَ اُ که اینین، حتی همو کَد هم که ایشَه، اَ بارش اَگِرِن.

پَ واسار بُبی، چون شما نه اَ اُ روز و نه اَ اُن ساعت خبر تُنی.

چون گُشنه هَستَرُم به مه خوراک تُدا؛ چِهنه هَستَرُم به مه هُوو تُدا؛ غریب هَستَرُم، به مه جا تُدا.

اربابش جواب ایدا: ”آفِرُن، ای نوکر خُب و امُنتدار! چون توو یه کار کوچِک، امُنتدار بودِی، پَ کاروی بِشتِه ای به تو اَدَم، بُدو و تو شادی ارباب خو شریک بَش!“

لُخت هَستَرُم، جِمه گَرُم تُکه؛ مریض هَستَرُم، به مه سر تُزَه؛ توو زندون هَستَرُم، وا دیدنُم هُندین.“