2 Samuela 19
19
Nagana Joaba
1Wkrótce Joabowi doniesiono: Oto król płacze i zawodzi#19:1 zawodzi, וַיִּתְאַבֵּל, wg dwóch Mss ptc. מִתְאַבֵּל, BHS. nad Absalomem. 2Radość ze zwycięstwa zamieniła się zatem tego dnia w żałobę dla całego ludu. Lud usłyszał bowiem w tym dniu, że król boleje nad swoim synem. 3Stąd wojsko wkradało się w tym dniu przy wchodzeniu do miasta, jak wkradają się wojownicy upokorzeni swą ucieczką z [pola] walki. 4Król tymczasem zasłonił swoją twarz i głośno wołał: Synu mój, Absalomie! O, Absalomie, mój synu, mój synu!#19:4 W G brak powtórzenia.
5Wtedy Joab wszedł do króla do domu i powiedział: Sprawiłeś, że okryło się dziś wstydem oblicze wszystkich twoich sług, tych, którzy dziś ocalili twoją duszę i duszę twoich synów i twoich córek, i duszę twoich żon, i duszę twoich nałożnic. 6Okazałeś bowiem miłość tym, którzy cię nienawidzą, i nienawiść tym, którzy cię kochają. Oznajmiłeś dziś bowiem, że niczym są dla ciebie wodzowie i wojownicy. Bo [ja] dzisiaj wiem, że gdyby Absalom przeżył, a my wszyscy byśmy dziś polegli, uważałbyś to teraz w swoich oczach za słuszne. 7Teraz zatem wstań, wyjdź i przemów do serca wszystkich swoich sług. Bo – przysięgam na JHWH – jeśli#19:7 jeśli, אם, za 4QSamᵃ i G. nie wyjdziesz, nikt nie pozostanie przy tobie tej nocy, a to będzie dla ciebie większym nieszczęściem niż wszystkie nieszczęścia, które spadły na ciebie od twojej młodości do teraz.
8Król wstał zatem i zasiadł w bramie, a całemu ludowi doniesiono: Oto król zasiadł w bramie. I cały lud przyszedł przed oblicze króla.
Powrót Dawida na tron
[Po bitwie] zaś Izrael uciekł, każdy do swojego namiotu.#2Sm 18:16-17 9Zaczął też cały lud rozsądzać w obrębie wszystkich plemion Izraela. [Ludzie] mówili: Król wyrwał nas z dłoni naszych wrogów i on ocalił nas z dłoni Filistynów, a teraz uciekł z kraju przed Absalomem. 10Jednak Absalom, którego namaściliśmy [na króla] nad nami, poległ w bitwie. Teraz więc dlaczego nic nie mówicie, aby króla sprowadzić z powrotem?
11[Sam] król Dawid natomiast posłał do Sadoka i do Abiatara, kapłanów, taką wiadomość: Przemówcie do starszych Judy i zapytajcie: Dlaczego macie być ostatni, jeśli chodzi o sprowadzenie króla z powrotem do jego domu? – bo rozważania całego Izraela [na ten temat] dotarły już do króla, do jego domu.#19:11 gdy rozważania całego Izraela [na ten temat] dotarły już do króla, do jego domu: wyrażenie to znajduje się w G na końcu w. 10. – 12Jesteście [przecież] moimi braćmi, moją kością i moim ciałem, więc dlaczego macie być ostatni co do sprowadzenia króla z powrotem?#19:12 G dod.: do jego domu, εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. 13A do Amasy powiedzcie: Czy ty nie jesteś moją kością i moim ciałem?#19:13 Tj. czy nie należymy do jednego plemienia. Tak niech mi uczyni Bóg i do tego doda,#19:13 Tak niech mi uczyni Bóg i do tego doda, כֹּה יַעֲשֶׂה־לִּי אֱלֹהִים וְכֹה יוֹסִיף, formuła uroczystego zapewnienia: Niech Bóg postąpi ze mną choćby najsurowiej. jeśli nie będziesz wodzem mojego zastępu przede mną po wszystkie dni, zamiast Joaba.#2Sm 17:25; 1Krn 2:16, 17
14Tak [Dawid] nakłonił serce wszystkich jak jeden mąż Judejczyków, stąd posłali do króla: Wracaj ty i wszyscy twoi słudzy!
15Król więc ruszył z powrotem. Przybył nad Jordan, a Judejczycy przybyli do Gilgal,#Joz 4:19; 5:10; 1Sm 10:8; 11:14; 13:12; 15:21 aby wyjść królowi na spotkanie i przeprawić króla przez Jordan. 16Na spotkanie króla Dawida pośpieszył wraz z Judejczykami nad Jordan również Szymei, syn Gery, Beniaminita z Bachurim.#2Sm 16:5-10; 1Krl 2:8-9, 36-46 17Było z nim także tysiąc mężczyzn z Beniamina. Syba zaś, sługa domu Saula, a z nim piętnastu jego synów i dwudziestu jego służących pośpieszyło nad Jordan [i zdążyło tam jeszcze] przed królem.#2Sm 9:2, 9-11#19:17 G dod.: i podjęli się trudu przeniesienia króla, καὶ ἐλειτούργησαν τὴν λειτουργίαν τοῦ διαβιβάσαι τὸν βασιλέα. 18Przeszli przez bród, aby przeprawić dom króla i uczynić coś dobrego w jego oczach.
Szimei natomiast, syn Gery, padł przed królem podczas jego przeprawy przez Jordan 19i powiedział do króla: Niech mój pan nie poczyta winy i nie pamięta, że twój sługa dopuścił się niegodziwości w dniu, w którym mój pan, król, wychodził#19:19 W MT jedno z piętnastu miejsc, gdzie każdy znak ma nad sobą puncta extraordinaria, 3 os. lp powinna być raczej 2 os. lp. z Jerozolimy, i nie bierze sobie tego do serca. 20Wie bowiem twój sługa, że to on zgrzeszył, ale oto przyszedłem dziś jako pierwszy z całego domu Józefa, aby zejść na spotkanie mojego pana, króla.
21Wtedy odezwał się Abiszaj, syn Serui, i powiedział: Czy Szimei nie powinien ponieść śmierci za to, że złorzeczył pomazańcowi JHWH? 22Ale król odpowiedział: Co mnie i wam,#19:22 Co mnie i wam, מַה־לִּי וְלָכֶם, idiom o różnym znaczeniu w zależności od kontekstu. W tym przypadku: Co nas łączy w tej sprawie. synowie Serui, że jesteście mi dziś oskarżycielem?#19:22 oskarżycielem, לְשָׂטָן, lub: przeciwnikiem, szatanem, wg G: przeciwnikiem, εἰς ἐπίβουλον, zob. Za 3:1. [Czy] dziś miałby ktoś ponieść śmierć w Izraelu?! Bo czy nie wiem, że dziś [znów] jestem królem nad Izraelem? 23Potem król powiedział do Szimejego: Nie umrzesz! I król mu to przysiągł.
24Także Mefiboszet, syn Saula, zszedł na spotkanie królowi. A nie okazywał [on] troski o swoje nogi ani nie wykazywał troski o swoje wąsy, ani nie prał swoich szat od dnia odejścia króla do dnia, w którym przyszedł w pokoju.#2Sm 9:1-3; 16:1-4 25Gdy więc przyszedł do#19:25 do: za G; w MT brak przyimka, możliwe więc, że przybył on do króla z Jerozolimy, tak też tekst bywa emendowany. Jerozolimy, by spotkać się z królem, król powiedział do niego: Dlaczego nie poszedłeś ze mną, Mefiboszecie? 26A [on] odpowiedział: Panie mój, królu! Mój sługa mnie oszukał. Bo powiedział mu twój sługa: Osiodłaj mi osła, a wsiądę na niego i pojadę z królem – bo twój sługa jest chromy. 27Tymczasem [on] oczernił twego sługę przed moim panem, królem. Lecz mój pan, król, jest jak anioł Boży. Uczyń więc to, co uznasz za dobre w swoich oczach. 28Cały dom mojego ojca nie zasługiwał bowiem u mojego pana, króla, na nic jak na śmierć, a tymczasem umieściłeś swojego sługę wśród tych, którzy jadają u twojego stołu. Jakie więc mam jeszcze prawo, by wciąż wołać do króla?#2Sm 9:7 29Wtedy król powiedział do niego: Po co jeszcze wypowiadasz swoje słowa? Powiedziałem: Ty i Syba podzielicie się polem. 30A Mefiboszet odpowiedział królowi: Niech zabiera wszystko po tym, jak mój pan, król, dotarł w pokoju do swojego domu.
31Barzilaj zaś, Gileadyta, zszedł z Roglim i przeszedł wraz z królem przez Jordan, by go odesłać za Jordan.#2Sm 17:27; 1Krl 2:7
32Barzilaj zaś był bardzo stary, liczył sobie osiemdziesiąt lat, a zaopatrywał on króla podczas jego pobytu w Machanaim, ponieważ był bardzo zamożnym człowiekiem. 33Król powiedział do Barzilaja: Przepraw się teraz ty ze mną, a ja będę cię utrzymywał#19:33 Wg G zamiast: cię, jest: w twoim starszym wieku, τὸ γῆράς σου, את שיבתך, 2Sm 19:33L. u siebie w Jerozolimie. 34Lecz Barzilaj odpowiedział królowi: Ile jest jeszcze dni w latach mego życia, że miałbym się udać z królem do Jerozolimy? 35Mam osiemdziesiąt lat. Czy rozróżniam między dobrym a złym? Czy rozróżnia twój sługa smak tego, co je i co pije? Czy potrafię wciąż słuchać głosu śpiewaków i śpiewaczek? Po co więc miałby twój sługa być ciężarem dla mojego pana, króla? 36Twój sługa pójdzie z królem tylko kawałek poza Jordan, ale po co miałby król nagradzać mnie taką zapłatą? 37Pozwól, proszę, by twój sługa zawrócił. Niech umrę w moim mieście przy grobie mego ojca i matki. Ale oto twój sługa Kimham#19:37 GL dod.: mój syn. Również imię to w pierwszym przypadku występuje w formie כִמְהָם, a w 2Sm 19:41 w כִּמְהָן. pójdzie z moim panem, królem. Jemu uczyń to, co uznasz za słuszne w swoich oczach. 38Król odpowiedział: Niech przeprawi się ze mną Kimham, a ja uczynię mu to, co uznasz za słuszne w swoich oczach, i wszystko, czego będziesz sobie życzył ode mnie, uczynię dla ciebie.
39I cały lud przeprawił się przez Jordan; przeprawił się też król. Potem król pocałował Barzilaja i pobłogosławił go, a on powrócił do swojego miejsca. 40Następnie król przeprawił się do Gilgal, a Kimham przeprawił się z nim. Również cały lud Judy przeprawiał króla, a także połowa ludu Izraela.
Zarzewia następnych konfliktów
41Ale oto przybyli do króla wszyscy Izraelici i powiedzieli do króla: Dlaczego nasi bracia, Judejczycy, wykradli nam ciebie i przeprawili przez Jordan króla wraz z jego domem, a z nim wszystkich ludzi Dawida? 42Wówczas wszyscy Judejczycy odpowiedzieli Izraelitom: Dlatego, że król jest nam bliższy [pokrewieństwem]. Dlaczego jednak gniewacie się z tego powodu? Czy rzeczywiście pożarliśmy coś z króla#19:42 Czy rzeczywiście pożarliśmy coś z króla, הֶאָכוֹל אָכַלְנוּ מִן־הַמֶּלֶךְ, idiom (?): czy zawładnęliśmy królem; wg G: czy zjedliśmy królewskie jadło, μὴ βρώσει ἐφάγαμεν ἐκ τοῦ βασιλέως. albo czy rzeczywiście uprowadziliśmy go do siebie?#19:42 czy rzeczywiście uprowadziliśmy go do siebie, אִם־נִשֵּׂאת נִשָּׂא לָנוּ, idiom (?): czy zawłaszczyliśmy sobie króla; wg G: czy dał nam coś w darze lub udzielił czegoś szczególnego, ἢ δόμα ἔδωκεν ἢ ἄρσιν ἦρεν ἡμῖν. 43Wówczas Izraelici odpowiedzieli Judejczykom: Dziesięć części w królu należy do nas, a także co do Dawida my mamy więcej niż wy. Dlaczego więc znieważyliście nas? Ponadto czy nie do nas należało pierwsze słowo, jeśli chodzi o sprowadzenie naszego króla z powrotem? Potem padły słowa Judejczyków jeszcze ostrzejsze niż słowa Izraelitów.
Obecnie wybrane:
2 Samuela 19: SNPD4
Podkreślenie
Kopiuj
Porównaj
Udostępnij
Chcesz, aby twoje zakreślenia były zapisywane na wszystkich twoich urządzeniach? Zarejestruj się lub zaloguj
Polish Bible © Ewangeliczny Instytut Biblijny, 2018
Wydanie cyfrowe przy współpracy z Platformą SzukajacBoga.pl. Dodatkowe informacje o SNP oraz wykaz skrótów użytych w przypisach znajdziesz klikając poniżej