نامَه اوّل یوحَنا 3

3
1بِبِنی بای آسِمونی چه محبت گاتی شُ اَما کِردِ تا اولادِی خدا جار مُبِزنِت! و اَما اینا هم هِم! دنیا اُ اَما ناشناسِه، اَسِی که اُ آنا اُشنِشناخت. 2اَی عزیزیا، اَلَه اولادِی خدا هِم، و اِکِه چینا اَبِم هَنو آشکار نِبُدِ. ولی اَدانِم مِ موکَوا که آنا ظاهر بِبِه، چُنِ آنا اَبِم، اَسِی که اُ آنا هَموناکِه هَه اَبِنِم. 3هرکَه اینا امیدی تِی آنا اُشَه، اُ خوش پاک اَکو، هَموناکِه آنا پاکِه.
4هرکَه تِی گناه زندگی اَکو، وَ ضد شریعت هم عمل اَکو؛ گناه، عمل کِردَ وَ ضد شریعتِه. 5شما اَدانی که آنا ظاهر بو تا گناهیَه‌وا واسی. و تِی آنا هیچ گناهی نی. 6کسی که تِی آنا آمودِ، اُ گناه کِردَ ادامَه نادَ، هرکَه اُ گناه کِردَ ادامَه اَدَ، نِه اُ آنا اُشدِدِ و نِه اُششِناسِدِ.
7اَی بَچیا، مَهِری کسی گول تُبِزاد. هرکَه مِ چِی که وَلمِه اَنجوم اَدَ، صالحِه، هَموناکِه آنا صالحِه. 8هرکَه تِی گناه زندگی اَکو از ابلیسِه، اَسِی که ابلیس از مِ اوّلا گناه شَکِه. پُسِ خدا وَخاطر اِ ظاهر بو تا کَرِی ابلیسا نابود بِکو. 9کسی که از خدا اُ دنیا اُندِ تِی گناه زندگی ناکو، اَسِی که ذات خدا تِی آنا اَدَمانِه؛ و آنا اُشناشابِه اُ گناه کِردَ ادامَه هادَ، اَسِی که مِ آداما از خدا اُ دنیا اُندِ. 10اینا معلوم اَبِه چه کسِی اولادِی خدا هِت و چه کسِی اولادِی ابلیس هِت: هرکَه مِ چِی که وَلمِه اَنجوم نادَ از خدا نی، و هَمینا هم هرکَه اُ کاکَی خوش محبت ناکو.
اُ یَکُدو محبت بِکنی
11اَسِی که اِ پیغومیه که از اوّل تُشُنُفتِ، که باید اُ یَکُدو محبت بِکنِم. 12اَما نباید چُنِ قائِن بِم که از مِ شَریرا هاد و اُ کاکَشو اُشکُشت. قائِن اَسِی چه اُ کاکَشو اُشکُشت؟ اَسِی که کَرِی خوش نِ وَلم هاد و کَرِی کاکَشو صالح. 13اَی کاکَیّا، از اِکِه دنیا نَخچ شما اُشنی، تعجب مَکنی. 14اَما اَدانِم که از مرگ رَد بُستِم و وارد زندگی بُستِم، اَسِی که اُ کاکَیّا محبت اَکنِم. هرکَه محبت ناکو، تِک مرگ آمودِ. 15هرکَه نَخچ کاکَشو اُشنی، یَک کاتِلِه، و شما اَدانی که زندگِنِ اَبَدی تِک هیچ کاتِلی آنامانِه.
16محبتا از اِکا اَشناسِم که آنا جونُش تِی رَهِ اَما اُشدَ، و اَما هم باید جونمو تِی رَهِ کاکَیّا هاتِم. 17ولی اَگَه کسی مال و مِنال اِ دُنیَه‌وا اُشَه و بِبِنِه که کاکَشو محتاجِه، و هَنو دلُش لِی مِ آداما وابانِه، چینا محبت خدا تِی آنا آمودِ؟ 18اَی بَچیا، بِلگی محبت بِکنِم، نِه تِی حرف و زابو، بلکه تِی رفتار و تِی حکیکت! 19از اِ اَدانِم که از حکیکتِم، و دلمو تِی حضور آنا آسودَه اَکنِم، 20اَسِی که هر وَخت دلمو اُ اَما محکوم بِکو. خدا از دلمو گَپتَئِه و هَمَه چِیا اَدو.
21اَی عزیزیا، اَگَه دلمو اُ اَما محکوم نِکو، تِی حضور خدا اطمینان خاطر مُهَه. 22و هرچی مُبِئِه، از آنا اَگِرِم، اَسِی که حُکمِی آنا اَنجوم اَتِم و کَرِی که باعث خشنودِنِ آنائِه اَکنِم. 23حُکم آنا اِئِه که اُ اسم پُسُش عیسی مسیح ایمون بیارِم و اُ یَکُدو محبت بِکنِم، هَموناکِه شُ اَما فَرمو دَدِ. 24هرکَه حُکمِی آنا اَنجوم هادَ، آنا تِی خدا آمودِ و خدا تِی آنا. اُ واسطَهِ مِ روحی که خدا شُ اَما دَدِ، اَدانِم که آنا تِی اَما آمودِ.

Marker

Kopier

Sammenlign

Del

None

Vil du ha høydepunktene lagret på alle enhetene dine? Registrer deg eller logg på