Աստվածաշնչի հայտնի հատվածներ اِنجیلِ مَتّی 6-ից

Կիսվել

پس شِما پِش از هر چی خِدایی پادشاهی ای بَرقراری ای سِه و اَنجامِ وی خواسِّه تَقَلّا هاکِنین؛ اَزما دِشتِه هَین چیا شِمارِ هادا وونِه.

پَس فَردایی نِگَرون نَووئین؛ چون فَردا شی نِگَرونی رِه دارنِه. اَمرِزی مِشکِلات اَمرِزی سِه وَسِّه.

«پس شِمارِ گِمِه، شی زندگی ای سِه نِگَرون نَووئین، گه چی بَخارین و چی بَنوشین، و نا شی تَنی سِه گه چی دَکِنین، چون زندِگی خِراکی جا و تَن جِمِه ای جا بااِرزِشتَرِه.

هر وَخت تو دِعا کِنّی شی اِتاقی دِلِه بور و دَرِ دَوِن و شی نَئی پیری وَر دِعا هاکِن، تی آسمونی پیر گه دِشتِه جاهادا چیرِه وینِّه، تِرِه اَجر دِنِه.

«پَس شِما هَینجور دِعا هاکِنین: «اِی اَمِه پیر گه آسِمونی دِلِه دَری، تی اِسم مِقَدَّس ووئِه. تی پادشاهی بیئِه. تی خواسِّه هَمونجور گه آسِمونی دِلِه اِجرا وونِه، زَمینی سَر هَم اِجرا بَوو.

اَمِه هر روزِ نونِ اَمرِز اَمارِه هادِه.

اَمِه خَطاها رِه بِبَخش، هَمونجور گه اَما هَم تی تَرا اونانیگه اَمارِه خَطا هاکِردِنِه رِه بِبَخشیمی.

اَمارِه آزمودی دِلِه نیار، بَلگی اَمارِه شِیطانی جا رَهایی هادِه،

«چون اگه شِما مَردِنی خَطارِه بِبَخشین، شِمِه آسِمونی پیر هَم شِمارِ بَخشِنِه.

پَرندِه هارِه هارشین، وِشون نا کارِنِه، نا تاشِنِنِه و نا اَمباری دِلِه کِپا کِنِنِه، با هَین وجود شِمِه آسِمونی پیر وِشونی روزی رِه دِنِه. مَگِه شِمِه اِرزِش وِشونی جا ویشتَر نیِه؟

«شی گَنجیشونِه زَمینی سَر اَمبار نَکِنین، جایی گه لِمِک و زَنگ وِرِه از بِین وَرنِه و جایی گه دِزّیشون اِنِنِه و گَنجِ دِزِّنِنِه. بَلگی شی گَنجیشونِه آسمونی دِلِه اَمبار هاکِنین، جایی گه نا لِمِک زَنِّه، نا زَنگ وِرِه از بِین وَرنِه. جایی گه دِزّیشون نیِنِنِه و نَدِزِّنِنِه. چون هر جا تی گَنج دَرِه، تی دِل هَم اوجِه دَرِه.

«هیچکی نَتِنِّه دِتا اَربابِ خِدَمت هاکِنِه، چون یا اَوَّلی ای جا وِرِه بَد اِنِه و دِوّمی رِه دوس دارنِه، و یا اوَّلی رِه وَفادارِ و دِوّمی رِه کِچیک اِشمارنِه. شِما نَتِنِّنی هَم خِدایی غِلام ووئین و هَم پولی غِلام.

پَس اگه خِدا صحرایی واشِ گه اَمرِز دَرِه و فَردا تَنیری دِلِه بَشِنی وونِه، هَینجور قَشَنگ کِنِّه، شِمارِ، اِی سِس ایمونیشون، خِیلی بِهتَر نَپوشانِّه؟

ولی تو هر وَخت صَدقِه دِنی، نِل تی چَپِ دَس اونچی ای جا گه تی راسِ دَس کِنِّه خَوَردار بَوو. تا تی کِمَک جاهادا بَمونِّه و تی آسِمونی پیر گه جاهادا چیرِه وینِّه، تِرِه اَجر دِنِه.

شِمِه حَواس دَوو شی خِبِ اعمالِ مَردِنی چِشی وَر هَین نِیَّتی هَمرا اَنجام نَدین گه بَوینِن و شِمِه جا تَعریف هاکِنِن، چون اَزما اَجری شی پیری وَر گه آسِمونی دِلِه دَرِه، نارِنی.

«وختی روزِه گیرنی، دُروئِنی تَرا شِرِه بیزِن نَکِن. وِشون شی قیافِه رِه عَوَض کِنِنِه تا شی روزِه داری رِه مَردِنی دید بیارِن. حیقَتاً شِمارِ گِمِه وِشون شی اَجرِ بَیتِنِه! ولی تو وختی روزِه گیرنی، شی کَلِّه ای می رِه روغَن بَزِن و شی دیمِ بَشور، تا مَردِن نِفَهمِن تو روزِه دارنی، بَلگی فقط تی پیر گه پِنهونِه اونِه دِنِّه، پیری گه هیچی وی دیدی جا قایِم نیِه، تِرِه اَجر دِنِه.