مَتّا 11

ایسّا و پاکشۆدی دئیۆکێن یَهیا

(لوکا 7‏:18‏–23)

1وتی دوازدهێن مُریدانی سَر و سۆج کنگا رند، ایسّا چه اۆدا در آتک و په تالیم دئیگ و واز کنگا جلیلئے شهران شت.

2پاکشۆدی دئیۆکێن یَهیا زندانئے تها ایسّا مَسیهئے کارانی بارئوا که سهیگ بوت، وتی مُریدی راه داتنت 3که چه ایسّایا جُست بکنێت: ”تئو هما ائے که آیگی اَت، یا ما دگرێئے اُمێتا بنندێن؟“ 4ایسّایا پَسّئو داتنت: ”هرچے که شما اِشکنێت و گِندێت، برئوێت و یَهیایا هال بدئیێت: 5کۆرانی چَمّ رُژنا بئیگا اَنت، لَنگ تَرّگا اَنت، گَرّئے نادراه دْراه بئیگا اَنت، کَرّ اِشکنگا اَنت، مُردگ زندگ بئیگا اَنت و گریبان وشّێن مِستاگ سر بئیگا اِنت. 6بَهتاور هما اِنت که منی سئوَبا ٹَگل مئوارت و ملَکُشیت.“

یَهیائے بارئوا

(لوکا 7‏:24‏–35)

7وهدے یَهیائے کاسِد در کپت و شتنت، ایسّا گۆن مردمان یَهیائے بارئوا گپّ و تْرانا لگّت: ”شما چۆنێن چیزّێئے چارگا گیابانا شتێت؟ کَلَم و کاشێئے چارگا که گۆن گواتئے کَشّگا اے دێم و آ دێمَ بیت؟ 8اگن نه، گڑا چۆنێن چیزّێئے چارگا شتێت؟ اَنچێن مردێئے چارگا که نرم و نازُرکێن پۆشاکی گوَرا اَت؟ آ مردم که نازُرکێن پۆشاک گوَرا کننت، شاهی کَلاتان نِشتگ‌اَنت. 9گڑا اۆدا شما چۆنێن چیزّێئے چارگا شتێت؟ پئیگمبرێئے چارگا؟ هئو، شمارا گوَشان، انچێنێئے چارگا که چه پئیگمبران هم مستر اِنت. 10آ هما اِنت که آییئے بارئوا نبیسگ بوتگ:

بچار، من وتی کاسِدا چه تئو پێسر راهَ دئیان که تئیی راها تچک و هموارَ کنت. # 11‏:10 مَلاکی نبیئے کتاب 3‏:1.

11شمارا راستێنَ گوَشان که هچّ ماتا پاکشۆدی دئیۆکێن یَهیائے وڑێن بێمَٹّێن چُکّے نئیاورتگ. بله آسمانی بادشاهیا، هما که چه سجّهێنان کَستر اِنت، آ چه یَهیایا هم مستر اِنت. 12چه پاکشۆدی دئیۆکێن یَهیائے وهدا بگر تان انّون، آسمانی بادشاهیئے سرا زُلم و زۆراکی بئیَگا اِنت و زۆراک اِشیئے سرا هملهَ کننت و گِرنتی. 13تان یَهیائے آیَگا سجّهێن نبیان و تئوراتا وتی پێشگۆیی کرتگ‌اَنت. 14اگن شما په مَنّگا تئیار اێت، بزانێت که یَهیا هما اِلیاس نبی اِنت که آیگی اَت. 15هرکَسا گۆش پِر، بِشکنت.

16په اے زمانگئے مردمان کئیی مِسالا بدئیان؟ اے هما چُکّانی پئیما اَنت که بازارا نِشتگ‌اَنت و آ دگه چُکّان گْوانکَ جننت و گوَشنت:

17’ما په شما نل جت، بله شما ناچ نکرت،

ما مۆتک آورت، بله شما پُرس نداشت.‘

18یَهیا آتکگ، نه وارت و نه نۆشیت، گوَشنت: ’جِنّے پِر اِنتی.‘ 19انسانئے چُکّ آتکگ، وارت و نۆشیت، گوَشنت: ’لاپی و شرابیے، مالیاتگیر و گُنهکارانی سَنگت اِنت.‘ بله داناییئے راستی چه کار و کِردا زاهرَ بیت.“

بَژن و اَپسۆز

(لوکا 10‏:13‏–15)

20گڑا ایسّا هما شهران مئیاریگ کنگا لگّت که وتی گێشترێن مۆجزهی همۆدا پێش داشتگ‌اَتنت، چێا که اۆدئے مردمان تئوبه نکرتگ‌اَت. 21”بَژن و اپسۆز په شما، او کُرازینئے مردمان! بَژن و اپسۆز په شما، او بئیت‌سئیدائے مردمان! هما مۆجزه که من شمارا پێش داشتگ‌اَنت، اگن سور و سئیدونئے شهران پێش بداشتێننت، گڑا اۆدئے مردمان هما دمانا وتی گناهانی پشۆمانیئے پۆشاک گوَرا کرتگ‌اَت و پُرانی سرا نِشتگ‌اَتنت. 22شمارا گوَشان، جُست و پُرسئے رۆچا آ شهرئے سزا چه سور و سئیدونئے سزایا گنترَ بیت. 23او کَپَرناهومئے مردمان! شما هچبر چِست کنگ و آسمانا برگَ نبێت. شُما مُردگانی جهانا سَرْشَکونَ بێت. چێا که هما مۆجزه که من شُمارا پێش داشتگ‌اَنت، اگن سُدومئے شهرا پێش بداشتێننت، آ شهر تان رۆچِ مرۆچیگا منتگ‌اَت. 24شمارا گوَشان، جُست و پُرسئے رۆچا شمئے سزا چه سُدومئے سِزایا گنترَ بیت.“

آرامی و آسودگی

(لوکا 10‏:21‏–22)

25نون ایسّایا گوَشت: ”او منی پت، آسمان و زمینئے هُدابُند! تئیی ستایا کنان که تئو اے هبر چه دانا و اگلمندان چێر داتنت و په سادگێن مردمان زاهر کرتنت. 26هئو منی پت! تئو چه وتی رزایا چۆ کرت.

27سجّهێن چیزّ پتا منی دستا داتگ‌اَنت. تهنا پت اِنت که چُکّا زانت. همے ڈئولا، تهنا چُکّ و هما مردم پتا زاننت که چُکّ بلۆٹیت پتا په آیان زاهر بکنت.

28او سجّهێن زَهمت‌کَشّان! شما که دم بُرتگ و گرانێن بارانی چێرا اێت، دێم په من بیاێت که من شمارا آرامی و آسودگیَ بَکشان. 29منی جُگا#11‏:29 جُگ دارے که په زمینئے ننگار کنگا دو گۆکئے گردنا بندنتی. بَڈّا کنێت، چه من در ببرێت، چێا که من نَرم‌دل و بێکِبر#11‏:29 بێکِبر، بزان هما که کِبر و گُرور مکنت، مَگرور مبیت. آن. گڑا شمئے دلا آرامی و آسودگیَ رَسیت. 30چێا که منی جُگ گْران نه‌اِنت و منی بار سُبکّ اِنت.“

Sélection en cours:

مَتّا 11: HPKB

Surbrillance

Copier

Comparer