آیات محبوب کتاب مقدس از Juru Kotbah 2

Awit marang wong sing ditrésnani dikèki kawityaksanan, kaweruh lan kesenengan kuwi wong sing dadi senengé ati-Né, nanging wong dosa kuwi dikèki kuwajipan nglumpukké lan numpuk barang-barang, sing mbésuk kudu dikèkké marang wong sing dadi katrésnané Gusti Allah. Iki uga tanpa guna lan ngupaya njaring angin.

Ora ana sing luwih apik kanggo manungsa kejaba mangan lan ngombé lan seneng-seneng ing sak njeruhné kangèlané. Aku ngrumangsani, yèn iki uga sangka tangané Gusti Allah. Awit sapa ta sing bisa mangan lan ngrasakaké sing énak ing sak njabané Gusti?

Waktu aku mriksa kabèh penggawéan sing wis ditindakké karo tanganku lan kabèh upaya sing wis tak tindakké kanggo ngrampungké penggawéan mau karo ngrekasa banget, jebul kabèh kuwi tanpa guna lan ngupaya njaring angin; pantyèn ing sak ngisoré srengéngé kuwi ora ana sing maédahi.

Aku ora ngalang-alangi mripatku kanggo kabèh sing dikarepné, lan aku ora ngendek atiku ing bab apa waé sing disenengi, awit atiku bungah sangka kabèh kangèlanku, lan ya kuwi wohé sakkèhé kangèlanku.

Lan aku weruh yèn kawityaksanan kuwi ngungkuli kebodoan, kaya pepadang enggoné ngungkuli pepeteng.

Mripaté wong sing kanggonan kawityaksanan kuwi manggon ing sirahé, nanging wong bodo kuwi mlaku ing pepeteng, nanging aku uga weruh, yèn loro-loroné ngalami nasip sing pada.

Jalaran yèn ana wong sing nindakké samubarang karo ngrekasa lan nggunakké kawityaksanan, kaweruh lan kapinteran, ya kudu ninggalaké olèh-olèhé kuwi marang wong sing ora rekasa kanggo kuwi. Iki uga tanpa guna lan memala gedé.