آیات محبوب کتاب مقدس از ISAIAS 42

“Ako mao ang GINOO, ako nagtawag kanimo diha sa pagkamatarong, ako nagkupot sa imong kamot ug nagbantay kanimo; ako naghatag kanimo ngadto sa katawhan ingon nga usa ka kasabotan, usa ka suga ngadto sa kanasoran, aron sa pagpabuka sa mga mata nga buta, aron sa pagpagula sa mga binilanggo gikan sa bilanggoan, gikan sa bilanggoan niadtong naglingkod diha sa kangitngit.

Ako si Yahweh, mao kana ang akong ngalan; ang akong himaya dili nako ihatag sa uban o ang akong pagdayeg ngadto sa mga kinulit nga mga larawan.

Tan-awa, ang akong sulugoon, nga akong gipataas, akong pinili, nga kaniya ang akong kalag nalipay; ako nagbutang sa akong Espiritu ibabaw kaniya, siya magdala ug hustisya sa mga kanasoran.

sa usa ka nabuak nga bagakay dili siya mobali, ug sa usa ka nagpid-ok nga pabilo dili siya mopalong; siya sa matinud-anon nga magdala ug hustisya. Siya dili maluya o mapukan, hangtod nga mapatunhay na niya ang hustisya diha sa yuta ug ang mga pulo maghulat sa iyang balaod.

Ako maggiya sa mga buta diha sa usa ka dalan nga wala nila mahibaloi, sa mga agianan nga wala nila mahibaloi giyahan nako sila. Ako maghimo sa kangitngit nga kahayag sa ilang atubangan, ug ang mga gansanggansangon nga mga dapit mapatag. Mao kining mga butanga ang akong buhaton, ug dili nako sila biyaan.

Tan-awa ang kanhing mga butang nangagi na ug bag-ong mga butang ang akong gipahayag karon; sa dili pa sila motungha ako magsaysay kaninyo mahitungod niini.”