Gewilde Bybelverse vanaf نامَه یعکوب 1

اَی کاکَئِی ما، هر وَخت وَ امتحانِی مَ رَکَمی روبَرو اَبی، اِئا خارامِنِ گاتی بِدانی! اَسِی که اَدانی که امتحان بُدَئِه ایمونتو، باعث پایداری و تحمل اَبِه.

اَگَه از شما کسی محتاج حِکمتِه، از خدا اُشبِئِه و اُ آنا دَدَ اَبِه. از مِ خدایی که وَ دست و دلوازی و بدون سرزنش، اُ هَمَه اَدَ.

کاکَئِی عزیز ما، اِئا بِدانی: هر کسی تِی شُنُفتَ تُند، تِی گُتَه آروم و تِی خشم هم آروم بِه!

بِهِری پایداری و تحمل، کَرُش کامل اَنجوم هادَ تا شما بالغ و کامل بی و چِی کام تُنِبِه.

ولی اَنجوم دَهندَه‌ئِی کلوم خدا بی، نِه فَکَط شَنوندَهِی آنا، که اُ خوشو گول اَزنِت!

خوش وَ حال آدامی که تِی امتحانیا پایداری و تحمل اَکو، اَسِی که وَختی از امتحانیا سربلند دَر بیاد، مِ تاج حیاتا اَگِرِ. مِ تاجی که خدا اُ کسِی که خاطرُش شُئِه وعدَه اُشدَدِ.

هر هَدیَه خوب و هر هَدیَه کامل از بَرائِه، از طرف بای نوریا اَدا. مِ بایی که تِی آنا نِه تغییری هَه و نِه هیچ سایَه‌ای که وَخاطر تغییر بِه.

اَسِی که مِ آدامی که کلوم خدائا اَشناوِ و اُ مِ کلوما عمل ناکو، چُنِ کَسیه که تِی آینَه چَشِ لوش اَکو اَسِی که آنا چَش خوش اَکو و اَچِه، و جِخُو شُزیاد اَچِه شَکلُش چینا هاد.

دیندارِنِ پاک و بدون لُشی که تِک نظر خدای بائِه، اِئِه که: اُ یتیمیا و بِوَه‌زِنیا موکَهِ مصیبتشو کمک بِکنِم، و اُ خومو از فاسِدِنِ اِ دُنیَه‌وا حفظ بِکنِم.

هِسکَه وَختی وسوسه اَبِه، نِگِه: «خدائِه که اُ ما وسوسه اَکو،» اَسِی که خدا اُشناشابِه وَ هیچ بَدِنی وسوسه بِبِه، و خوش هم اُ کسی وسوسه ناکو. ولی موکَه‌ای که کسی وسوسه اَبِه، هوی و هَوس خوشِه که گول شَزاد و شُ دام اَبی.

کاکَی که فخیرِه باید اُ سربلندِنِ خوش تِی حضور خدا افتخار بِکو،