1
اِنجیلِ مَتّی 36:12-37
کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی
WMB
«شِمارِ گِمِه بازخواسِ روزی دِلِه دِشتِه مَردِن وِنِه هر مِفتِ گَبی گه بَزونِه رِه جِواب هادِن. چون طِبقِ شی گَب یا تبرَئِه وونِنی و یا مَحکوم.»
Yenzanisa
Ongorora {{vhesi}}
2
اِنجیلِ مَتّی 34:12
اِی اَفعی زادِگون، شِما گه شَریرِ آدَمِن هَسِّنی چِتی بَتِنِّنی خِبِ گَب بَزِنین؟ چون زِوون اونچی ای جا گه دِلِ پِر کِنِّه گَب زَنِّه.
3
اِنجیلِ مَتّی 35:12
خارِ مَردی شی دِلی خِبِ اَمباری جا خِبی بار اُرنِه و بَدِ مَردی شی دِلی بَدِ اَمباری جا بَدی بار اُرنِه.
4
اِنجیلِ مَتّی 31:12
پَس شمارِ گِمِه هر جور گِناه یا کِفری گه آدَمی هاکِرد وو بیامِرزی وونِه، غیر از هَینگه روح القُدُسی علِیه کِفر بُئِه، هَین کِفر بیامِرزی نَوونِه.
5
اِنجیلِ مَتّی 33:12
«اگه خِبِ میوِه خواینِنی، شِمِه دار وِنِه خار ووئِه. بَدِ دار بَدِ میوِه اُرنِه. چون دارِ وی میوه ای جا اِشناسِنِنِه.