Известные библейские стихи из Ṁaṫa 6

Поделиться

Aċd íarruiġ ar tús flaiṫeas Dé, agus a ḟiréuntaċdsan; agus teilfiḋṫear na neiṫesi uíle ċugaiḃ.

Uime sin na bíoḋ roċúram oruiḃ timċeall an laói máruiġ: óir biaiḋ a ṡáiṫ curium air an lá a máraċ timċeall a neiṫe féin. Is lór do lá a olc féin.

Ar a naḋḃarsin a deirimsi riḃ, Na biḋiḋ lán do ċúram a ttimċeall ḃur mbeaṫa, créud íosdáoi, nó ioḃṫáoi; na a ttimċeall ḃur gcuirp, creúd ċuirfi umaiḃ. A né naċ mó an tanam na an bíaḋ, agus an corp ná an téudaċ?

Aċd ċeana, an tan do ni tusa urnuiġe, imṫiġ a sdeaċ aun do ṡeómra, agus ar ḋunaḋ do ḋoruis duit, guiḋ Haṫair féin ata a ḃfolaċ; agus do ḃéaraiḋ Haṫair do ċí a ḃfolaċ luáiġeaċd ós áird duit.

Air a naḋḃarsin déanaiḋsi ḃur nurnúiġe mar so. Ar Naṫaír atá ar neaṁ, Náomṫar hainm. Tiġeaḋ do ríoġaċd. Deúntar do ṫoil ar an ttalaṁ, mar do niṫear ar neaṁ.

Ar narán laéṫaṁail taḃair ḋúinn a niu.

Agus maiṫ ḋuinn ar ḃfíaċa, mar ṁaiṫmídne dar ḃréiṫeaṁnuiḃ féin.

Agus na léig sinn a ccaṫuġaḋ, aċd sáor inn ó olc: Oir is leaċd féin an ríoġaċd, agus an ċúṁaċd, agus an ġloír, go siórruiġe. Amen.

Oir ma ṁaiṫi a gcionnta do ḋáoniḃ, maiṫfiḋ ḃur Naṫair neáṁḋa dáoiḃsi mar an gcéadna

Féaċaiġ ar éunlaiṫ a naiéir: oír ni ċuirid siól, agus ní ḃeanuid siád, agus ní ċruinniġid síad ann an sgíobólaiḃ; giḋeaḋ beaṫaiġiḋ ḃur Naṫair neaṁḋasa iád. A né naċ fear siḃsi go mór na iádsan?

Na cruinniġiḋ ionnṁas ar an ttalaṁ, mar a ttrúaillean an léoġan agus an ṁeirg é, agus mar a ttoċlaid agus mar a ngoidid na bioṫaṁnuiġ: Aċd cruinniġiḋ ionnṁas ḋáoiḃ féin air neaṁ, ós ann naċ dtruáilleann an míoll críon ná an ṁeirg, agus naċ toċlaid agus naċ goidid na gaduiḋṫe: Oír goiḋ bé ball iona bfuil ḃur nionnihas, is ann sin ḃiás ḃur gcroiḋe mar an gcéadna.

Ní héidir lé neaċ air biṫ seirḃis do ḋéunaṁ do ḋa ṫiġearna: óir bíaiḋ fúaṫ aige do ḋuine aca, agus gráḋ don duine eile; nó ceangallfuiġ sé do neaċ aca, agus do ḃéuraiḋ sé tarcuisne ar an dara ḟear. Ní héidir liḃ seirḃis do ḋéunaṁ do Ḋía agus do ṁammon.

Agus, ma eúduiġeann Día mar sin luiḃ an ṁaċaire, áta a niuġ ann, agus a máraċ ar na ṫeilgein sa núaṁain, a né naċ mó na sin siḃsi, a ḋaóine beigċreidṁeaċa?

Aċd an tan do ní túsa deírc, na bioḋ a ḟios aigad laíṁ ċli creúd do ní do láṁ ḋeas: Do ċum go mbiaḋ do ḋéirc a ḃfolaċ: agus do ḃéaruiḋ Haṫair do ċí a ḃfolac luaiḋeáċd ḋuit ós áird.

Tarḃraiḋ ḃur naire naċ deúntáoi ḃur ndeirc á ḃfiaḋnuisi dáoine, do ċum go ḃfaicfidís siḃ: nó ní ḃfuiġṫí lúaiḋeaċd ó ḃur Naṫair atá air neaṁ.

Agus an tan do niṫi trosgaḋ, na biḋiḋ grúama, mar luċd an ḟúarċraḃáiḋ: óir dorċuiḋid siád a naiġṫe, do ċum go maḋ follus dona dáoiniḃ iád do ṫrosgaḋ. A deirimsi riḃ go fírrineaċ, Go ḃfuil a ttúarasdal aca. Aċ ċeana, an tan do ḋeana tusa trosgaḋ, cuir ola ar do ċeann, agus ionnail haġaiḋ; Do ċum naċ buḋ follas dona dáoiniḃ go ndéanann tú trosgaḋ, aċd dod Aṫair atá a ḃfolaċ: agus do ḃéuraiḋ Haṫair, do ċí a ḃfolaċ, lúaiḋeaċd ḋuit ós aírd.