Joba 29
29
Job: Mowa końcowa Wspomnienia o przeszłości
1Potem Job ciągnął swą przypowieść dalej, mówiąc:
2Obym był#29:2 Idiom: Kto by mi sprawił, מִי־יִתְּנֵנִי, Jb 29:2L. jak za dawnych
miesięcy,
jak za dni, gdy mnie jeszcze
strzegł Bóg,#Ps 1:3; Prz 3:18; Jr 17:7-8
3gdy Jego pochodnia świeciła mi
nad głową,
w Jego świetle chodziłem
w ciemności,
4gdy byłem w dniach mej
dojrzałości,#29:4 Idiom: w dniach mej jesieni, חָרְפִּי, tzn. w czasie żniw, najlepszych zbiorów.
w przyjaźni#Ps 25:14; Prz 3:33#29:4 przyjaźń, בְּסוֹד (besod), tj. w przyjaźni, w kręgu zaufanych; wg G: gdy mój dom był pod Bożym nadzorem, ὅτε ὁ θεὸς ἐπισκοπὴν ἐποιεῖτο τοῦ οἴκου μου, gdzie בְּסוֹד odczytano jako בְּסוֹךְ. Wyrażenie wywodzone jest też od סדד, chronić, Jb 29:4L. Boga nad#29:4 nad, עֲלֵי, rewok. bywa na: Najwyższy, עֵלִי, proponowane również w Jb 7:20; 10:2; 32; 35; 36:30, 33; 37:15, 16; 37:22; Jb 29:4L. moim
namiotem,
5gdy Wszechmocny był jeszcze
ze mną,
gdy otaczali mnie moi chłopcy,
6gdy moje kroki#29:6 krok, הָלִיךְ (halich), hl, idiom (?): gdy szło mi jak po maśle l. gdy dobrze mi się powodziło. kąpały się
w mleku,
a skała pode mną wylewała potoki
oliwy,
7gdy wychodziłem bramą#29:7 gdy wychodziłem wcześnie do miasta G, ὅτε ἐξεπορευόμην ὄρθριος ἐν πόλει, gdzie bramą, שַׁעַר, odczytano jako: wczesnym rankiem, שַׁחַר. do miasta
i na rynku rozstawiałem swoje
miejsce.
8Gdy widzieli mnie młodzi,
ustępowali mi miejsca,
a sędziwi powstawali i stali,
9dostojnicy przerywali swoje mowy
i przykładali dłoń do swoich ust.
10Głos przywódców milkł,
a ich język przylegał im do
podniebienia.
11Tak! Ucho, które [mnie] słyszało,
nazywało mnie szczęśliwym,
a oko, które [mnie] widziało,
świadczyło o mnie [dobrze],
12bo też ratowałem ubogiego
wołającego o pomoc,
i sierotę, i tego, który miał
wspierającego.#Ps 72:12
13Błogosławieństwo ginącego
przychodziło do mnie,
a serce wdowy rozweselałem.
14Przyodziewałem się
w sprawiedliwość
i okrywała mnie,
moja prawość była mi niczym
płaszcz i zawój.
15Byłem oczami dla niewidomego,
byłem też nogami dla chromego.
16Byłem ojcem dla potrzebujących
i rozpatrywałem sprawę tego,
którego nie znałem.
17Łamałem kły krzywdziciela
i wyrywałem zdobycz z jego zębów.
18I mówiłem: Odejdę#29:18 odejdę, אֶגְוָע (’egwa‘): wg G: dojrzałość moja zestarzeje się, ἡ ἡλικία μου γηράσει, אֶזְקַן (’ezqan). z moim
gniazdem#29:18 z moim gniazdem, עִם־קִנִּי אֶגְוָע: idiom: w gronie rodzinnym.
i jak piasku namnożę moich dni.#29:18 i jak piasku namnożę moich dni, וְכַחוֹל אַרְבֶּה יָמִים, jak pień palmy (l. Feniksa) będę żył długo G, ὥσπερ στέλεχος φοίνικος πολὺν χρόνον βιώσω.
19Mój korzeń otwiera się ku wodzie
i rosa nocuje w mych gałęziach.
20Moja godność będzie ze mną
[wciąż] na nowo,
a mój łuk będzie sprawny
w mojej ręce.
21Słuchano mnie i czekano na mnie,
i w milczeniu przyjmowano
moją radę.
22Po moich słowach [już nic]
nie zmieniano,
moja mowa skapywała na nich.
23Czekali na mnie jak na deszcz
i rozwierali swe usta [jak]
na deszcz wiosenny.
24Uśmiechałem się do nich,
gdy tracili wiarę,#29:24 Uśmiechałem się do nich, gdy tracili wiarę, אֶשְׂחַק אֲלֵהֶם לֹא יַאֲמִינוּ, lub: (1) Gdy uśmiechałem się do nich, nie wierzyli, [że spotyka ich aż takie szczęście]; (2) Gdy śmiałem się do nich [z czegoś], nie wierzyli [temu].
a światła mojego oblicza
nie lekceważyli.#29:24 a światła mojego oblicza nie lekceważyli, וְאוֹר פָּנַי לֹא יַפִּילוּן: idiom: dbali o to, abym się nie rozgniewał.
25Wybierałem im drogę i zasiadałem
[jak] wódz,
i przebywałem jak król
wśród zastępu,
jak ten, który pociesza żałobników.
Obecnie wybrane:
Joba 29: SNPD4
Podkreślenie
Kopiuj
Porównaj
Udostępnij
Chcesz, aby twoje zakreślenia były zapisywane na wszystkich twoich urządzeniach? Zarejestruj się lub zaloguj
Polish Bible © Ewangeliczny Instytut Biblijny, 2018
Wydanie cyfrowe przy współpracy z Platformą SzukajacBoga.pl. Dodatkowe informacje o SNP oraz wykaz skrótów użytych w przypisach znajdziesz klikając poniżej