Populære bibelvers fra وَحی 6

Del

و ما چَش اُمکِه، و بِبِن، یَک اسپی هاد که چَهکُش چِتساد! و سُوارُش اسمُش مرگ هاد و دنیای مُردَیّا اَزدُمبالَش دامَ. اُ آنایا کُدرت اَسِی یَک چهارم زمی دَدَ بو تَ وَ شمشیر و خاد کَحطی و خاد مَرَض و خاد حیوونِی وحشِنِ لِی زِمی، بِکشِت.

و ما چَش اُمکِه، و بِبِن، یَک اسپ سَفیدی هاد! و سوارُش یَک کَمونی اُشهاد؛ و یَک تاجی اُ آنا دَدَ بو، آناکِه پیروز هاد، در اُمَه، تَ پیروز بِبِه.

وَختی که بَرَّه، مُهر پنجما واز شاکِه، ما زِرِ مِ کُربونگاها جون کَسِی‌یا اُمدی که وَخاطر کلوم خدا و مِ شهادتی که شُدَدِستاد، کُشتَه بُستادِت.

آنایا وَ صدای بلند کال شواَکِه که: «اَی خداوندی که حاکم مَچی هِش، اَی تو که کدّوسِش و حَکِش، تا کَی محاکمَه ناکنِش و انتکام خون اَما از آنایاکِه لِی زِمی زندگی اَکنِتا، ناگِرِش؟» بعد اُ هر یَک از آنایا عبای سَفیدی دَدَ بو و اُ آنایا گُتَه بو که هیلَی بِشتَه آروم بِگِرِت تا مِ موکَوا که تعداد هم خدمتِنیاشو و کاکَیّاشو که باید چُنِ آنایا کُشتَه بِبِت، کامل بِبِه.

و اسپِیدو دَر اُمَ، که سرخ روشن هاد، اُ سُوار آنا، اِ اجازَه‌وا دَدَ بو تا صلح و سلامتیا از لِی زِمی واسی تا مردم اُ یَکُدو بِکشِت، و یَک شمشیر گاتی اُ آنا دَدَ بو.

اَسِی که راز گات خشم آنایا اُندِ و کِی که شَشابِه طاکَت بیارِ؟»

وَختی که بَرَّه، مُهر شِشُما واز شاکِه، ما چَش اُمکِه، و بِبِن، یَک زلزلَه گاتی بو و خورشید چُنِ جُمَهِ عزا، سِیَه بو و کُرص ماه چُنِ خون بو. و اِستَرَئِی آسِمو لِی زِمی بَرِئِستِت، هَموناکِه درخت انجیر وَختی طیفو تَکون شَدَ، میوَه‌ئِی نِه لَساش اُ لِی زِمی اَبَرِنِه.

وَختی که بَرَّه، مُهر سوّما واز شاکِه، اُمشُنُفت که موجود زندَه سوّم اَگِه: «بِدا!» و ما چَش اُمکِه، و بِبِن، یَک اسپ سِیَهی هاد! و سوارُش یَک تِرَزویی شُ تِک دست هاد. و از بین آن چهارتا موجود زندَه، چِی چُنِ یَک صدایی اُمشُنُفت که شَگُت: «یَک کِئلَه گانوم وَ یَک دینار، سه کِئلَه جو وَ یَک دینار؛ ولی اُ روغن و شراب ضرری مَرَسِن!»

آسِمو چُنِ طوماری که اُ تِی‌یَه چِدا، ناپدید بو و هر کاو و جزیرَه‌ای از جَی خوش آسِستَه بو. مِ موکَوا پادشاهِی زِمی، آدامِی سرشناس، سَرلشکریا و پولداریا، کُدرتمندیا و هَمَه، هم غُلوم و هم آزاد، اُ خوشو تِی اِشکَتیا و بین صخرَه‌ئِی کاوِیا کایِم شواَکِه.