آنایا وَ صدای بلند کال شواَکِه که: «اَی خداوندی که حاکم مَچی هِش، اَی تو که کدّوسِش و حَکِش، تا کَی محاکمَه ناکنِش و انتکام خون اَما از آنایاکِه لِی زِمی زندگی اَکنِتا، ناگِرِش؟» بعد اُ هر یَک از آنایا عبای سَفیدی دَدَ بو و اُ آنایا گُتَه بو که هیلَی بِشتَه آروم بِگِرِت تا مِ موکَوا که تعداد هم خدمتِنیاشو و کاکَیّاشو که باید چُنِ آنایا کُشتَه بِبِت، کامل بِبِه.