Дела 20
MK2006D

Дела 20

20
Патувањето на Павле во Македонија и Грција
1Кога стивна вревата, Павле ги повика учениците и, откако им даде упатства, се прости со нив и тргна на пат кон Македонија. 2А кога ги мина оние места и им даде многу упатства на верните, тој прис­тигна во Грција; 3таму остана три месеци. И бидејќи Јудејците направија заговор против него, кога сакаше да отплови за Сирија, тој реши да се врати преку Македонија. 4До Азија го придружуваше Сосипа­тар Пиров од Верија а од солунјаните Аристарх и Секунд, Гај од Дерва и Ти­мотеј, и азијците Тихик и Трофим. 5Тие отидоа порано и нѐ чекаа во Троада. 6А ние отпловивме од Филипи по дните на Бесквасници и за пет дена пристигнавме во Троада кај нив, каде што поминавме седум дена.
Чудото со Ефтих во Троада
7И во првиот ден на седмицата, кога се собравме да прекршиме леб, Павле, бидејќи на другиот ден сакаше да тргне, расправаше со нив и го продолжи сло­вото до полноќ. 8Во горната одаја, каде што се бевме собрале, имаше доста светилки. 9А едно момче, по име Евтих, седеше на еден прозорец, и, совладано од дла­бок сон, додека Павле зборуваше многу, се помрдна во сонот и падна од третиот кат, и го дигнаа мртво. 10Павле, пак, штом слезе, се спушти врз него, го прегрна и рече: „Не созда­вајте немир, зашто душата негова уште е во него!“ 11А потоа, откако се качи горе, пре­крши леб, го проба и зборуваше долго, дури до зори, а потоа отпатува. 12Тогаш го доведоа момчето живо и тоа многу ги утеши.
Патувањето од Троада во Милит
13Ние отидовме порано со кораб и от­пловивме во Асос, од каде што имав­ме намера да го земеме Павле, зашто са­ка­ше таму да патува пеш. Така ни бе­ше порачал. 14Кога се сретна со нас во Асос, го зе­довме во коработ и дојдовме во Мити­лина. 15А кога отпловивме оттаму, на вториот ден застанавме спроти Хиос, а следниот ден стигнавме во Самос и, откако престојувавме во Трогилија, на вториот ден дојдовме во Милит. 16Во тоа време Павле реши да по­ми­не покрај Ефес, та да не се задржи мно­гу во Азија, зашто се брзаше да биде во Ерусалим на денот на Педесетница.
Павле се обраќа до старешините во Ефес
17Но од Милит прати во Ефес да ги повика црковните старешини. 18И кога дојдоа кај него, тој им рече: „Вие знаете дека од првиот ден, откако дојдов во Азија, го минував времето со вас, 19служејќи Му на Господ со голема понизност и многу солзи, во иску­ше­нија, што ми се случуваа заради лошите замисли на Јудејците; 20дека не пропуштив да ви соопштам ништо од она што е полезно и да ве поучувам на јавни места и по куќите, 21сведочејќи им сериозно и на Ју­деј­ците и на Елините за покајание пред Бога и вера во нашиот Господ Исус Христос. 22И ете, сега, поттикнат од Духот, одам во Ерусалим, не знаејќи на што ќе наидам таму, 23освен за она, кое Духот Свети го посведочи по сите градови, велејќи дека ме чекаат окови и маки. 24Но јас не се грижам за ништо, ниту, пак, ми е мил животот, доволно е само да стигнам до крајот на патот и служ­ба­та што ја примив од Господ Исус, да го посведочам Евангелието на Божјата благодат. 25И сега, ете, јас знам дека нема веќе да го видите лицето мое сите вие, меѓу кои одев и го проповедав царството Божјо. 26Затоа во денешниов ден ви све­дочам дека сум чист од крвта на сите, 27бидејќи не пропуштив да ви ја со­оп­штам во целост волјата Божја. 28Грижете се, пак, за себе и за целото стадо, во кое Духот Свети ве постави за епископи, за да бидете пастири на црквата на Господ и Бог, која ја придоби Тој со Својата крв. 29Бидејќи знам дека по моето заминување ќе се втурнат меѓу вас лути волци, кои нема да го штедат стадото; 30а и од вас самите ќе произлезат лу­ѓе, што ќе зборуваат искривено, за да ги одвлечат учениците заедно со себе. 31Затоа бидете будни и помнете дека цели три години дење и ноќе не прес­та­нував со солзи да поучувам секого од вас. 32А сега, браќа, ве предавам на Бога и на словото од Неговата благодат; Тој може да ве унапреди подобро и да ви даде наследство меѓу сите посветени. 33Од никого не побарав ни сребро, ни злато, ниту, пак, облека; 34сами знаете дека за потребите мои и на оние што беа со мене, ми пос­лу­жи­ја овие мои раце. 35Со сѐ ви покажав дека така треба да се трудите и да им помагате на не­моќ­ните, а исто така и да ги помните збо­ро­вите на Господ Исус, зашто Тој Сам рече: ‚Поблажено е да се дава, отколку да се прими.‘“ 36Кога го рече тоа клекна на колена и заедно со сите се молеше. 37Тогаш сите плачеа многу и гуш­кајќи го Павле околу вратот, го цели­ваа, 38нажалени најмногу од зборот што рече дека нема веќе да го видат лицето негово. И го испратија до коработ.

© Библиско Здружение на Р. Македонија 2006
© Bible Society of the Republic of Macedonia 2006

Дознај повеќе за Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (со девтероканонски книги)