Второе послание к Тимофею 1:8

Սիրելի՛ բարեկամ, իսկ քո կյանքում հաճա՞խ են լինում վախի դրսևորումներ։ Դրանք, անշուշտ, շատ բազմազան կարող են լինել։ Ոմանք վախենում են միայնությունից, ոմանք հիվանդությունից, ոմանք մահից, ոմանք իրենց իսկ մտքերից․․․նմանատիպ վախերը փորձում են կառավարել մեր կյանքը՝ ազդելով որոշումներ մեր կայացնելու վճռականության վրա։ Ցանկացած վախից ազատագրում կա, աստվածաշնչյան ճշմարտությունը իր մեջ մի կարևոր հուշում է պարունակում․․․

Շնորհն Աստծու այն բարիքն է և օգնությունը, որը մենք չենք վաստակել և որին չենք արժանացել։ Աստծու շնորհը մարդու հանդեպ Տիրոջ սիրո ու կարեկցանքի դրսևորումն է։ Տեր Աստծու շնորհը մեզ վերականգնում է, երբ մենք կոտրված ու փշրված ենք, ամրացնում է, երբ մենք տկարացած ենք ու թուլացած և զորացնում է: Աստծու փրկարար շնորհը գործում է Նրա Հոգու միջոցով։ Առանց Սուրբ Հոգու հետ մտերմության մենք անկարող ենք լինելու ընդունել Տեր Աստծու գերբնական օգնությունը մեր կյանքերում։ Ապրե՛նք մեր Տիրոջ նման հեզ ու խոնարհ կյանքով, և Նրա շնորհը միշտ առատ կլինի մեր կյանքերում։

Տեր Հիսուսի ուսուցանած նեղ դուռը և նեղ ճանապարհը սկսվում է ապաշխարությամբ և տևում է մինչև երկրային կյանքի ավարտը: Այն շատ նման է մարաթոնյան մրցավազքի: Ճիշտ սկսելը չի կարող ապահովել ավարտին հասնելը, նեղ ճանապարհն ընտրած հավատացյալները պետք է համապատասխան որակներ ունենան: Աստծու Հոգու ներբնակությունը հավատացյալի կյանքում իր հետ բերում է ազատություն, մխիթարություն, քաջություն, զգաստություն, ճիշտ պահին անհրաժեշտ զորություն, իմաստություն, աստվածավախություն, նշաններ ու հրաշքներ, հոգևոր իշխանություն և շատ ու շատ զորավոր օրհնություններ: Պետք է հասնել մինչև վերջ և ժառանգել Տեր Հիսուսի շնորհած փրկության օրհնյալ խոստումը։

Հավատքը պետք է ողջամիտ լինի։ Հավատացյալի միտքը պետք է առողջ լինի։ Քրիստոսի աշակերտը պետք է խոհեմ լինի։ Աստվածավախությունը ողջամիտ հավատք ու խոհեմություն է բերում մարդու կյանք: Չարի ամենազորեղ զենքերից են ստությունն ու վախը, որոնցից հնարավոր է պաշտպանվել, եթե մենք մնանք ողջամիտ հավատքի մեջ: Ողջամիտ հավատքը հոգևոր իրողությունների հստակ ու սթափ գիտակցումն է։