Adnodau Beiblaidd Poblogaidd o 4. Mose 14

Rhanna

Doot bloos nich vom HARN auffaulen un fercht junt nich fa daut Volkj en dit Launt, wiels wie wellen dee soo aus Broot oppfräten. Äa Schutz es von an veschwungen, ons oba steit de HAR bie. Fercht junt nich fa an!

“De HAR es jeduldich un siene truhoatje Leew es groot un vejeft schlajchte Doten un Äwaträdungen; oba hee lat kjeenem onjestroft. Hee lat de Strof fa de Vodasch äare Veschuldjungen äwa de Kjinja komen bat en de dredde un vieede Jennerazion.”

Wan de HAR ons jnädich es, dan woat hee ons en daut Launt brinjen un ons daut jäwen. Daut es een Launt, waut von Malkj un Honnich äwarant!

Bloos mienen Deena Kaleb well ekj en daut Launt brinjen, waut hee unjasocht haft, wiels en am een aundra Jeist es un hee mie tru nojefolcht es, un siene Nokomen sellen daut ennämen.

Doawäajen saj to an: Soo secha aus ekj läw, sajcht de HAR, ekj woa met junt doonen, soo aus jie ver miene Uaren jesajcht haben.

Un de HAR säd to Moses: Woo lang well dit Volkj mie veachten? Un woo lang wellen see sikj wäaren aun mie to jleewen, wan ekj doch aul de Tieekjens mank an jedonen hab?

Un aule Israeliten grumsaujden jäajen Moses un Aaron, un de gaunze Vesaumlunk säd to an: Wan wie doch en Ägipten jestorwen wieren ooda noch en de Wiltnis storwen!

Un Josua, Nun sien Sän, un Kaleb, Jefune sien Sän, dee daut Launt uk unjasocht hauden, vereeten äare Kjleeda un säden to de gaunze Vesaumlunk von Israeliten: Daut Launt, wua wie derchjegonen sent, om daut to unjasieekjen, es sea goot.

Oba soo secha aus ekj läw un de gaunze Welt von däm HARN siene Harlichkjeit voll woaren saul: Aul dise Mana, waut miene Harlichkjeit un miene Tieekjens jeseenen haben, dee ekj en Ägipten un en de Wiltnis jedonen hab, un dee mie nu aul tieen mol aufjeprooft un miene Stemm nich jehorcht haben, von dee saul kjeena daut Launt seenen, waut ekj äare Vodasch vesproaken hab to jäwen; un kjeena von dee, dee mie veacht haben, saul daut seenen.