Adnodau Beiblaidd Poblogaidd o Ṁaṫa 26

Rhanna

Déanuiḋ faire agus urnuiġṫe, do ċum naċ ttuitfeaḋ siḃ a gcaṫuġaḋ: A tá an spiorad go deiṁin ullaṁ, aċd a tá an ċolann anḃfann.

Ann sin a deir sé ríu, A tá manám lán do ḋobrón, go soiṫe an ḃás: fanuiḋsi ann so, agus déanaiḋ faire am ḟoċair.

Agus ar nimṫeaċd dó beagán as sin, do leig sé é féin siós ar a aġuiḋ, ag déanaṁ urnuiġe, agus ag ráḋ, A Aṫair, mas éidir é, gaḃaḋ an cupánsa ṫoramsa: aċd ċeana na bíoḋ sé már is toil leamsa, aċd mar is áill leatsa.

Oír is í so mfuilsi na tiomna núaiḋe, ḋoírtear ar som ṁóráin ċum maiṫeaṁnuis na bpeacaḋ.

Agus ar mbeiṫ ag iṫe bíḋ ḋóiḃ, do ġlac Iósa arán, agus tar éis a ḃeannuiġṫi, do ḃris, agus tug sé ḋá ḋéisciobluiḃ é, agus a duḃairt sé, Glacuiḋ, iṫiḋ; a sé so mo ċorpsa.

Agus ar mbreíṫ ar an gcupan dó, agus ar dtaḃairt buiḋeaċuis, tug sé ḋóiḃ é, ag ráḋ, Iḃiḋ uile as so

Agus tig sé ċum a ḋeisciobal, agus do ġeiḃ sé na gcodlaḋ íad, agus a deir sé ré Peadar, An mar sin, nar ḃéidir liḃ faire do ḋéanaṁ áonuáir a ṁáin am ḟoċairsi?

A deirim riḃ, Uaḋ só súas ni íoḃa mé don toraḋsa na fíneaṁna, go soiṫe an lá úd an a nioḃa mé é go nuá máille riḃsi a rioġaċd Maṫar.

Agus ann sin do ċuiṁniġ Peadar ar ḃríaṫruiḃ Iósa, a duḃairt ris, Suil ġoirfeas an coileaċ, séanfuiḋ tú mé trí húáire. Agus ar ndul a maċ ḋó, do ġuil sé go géur.

Eírġiḋ, bíom ag imṫeaċd, féuċ, is fogus duinn an té ḃraiṫeas misi.

Ann sin a deir Iósa ris, Cuir do ċloiḋeaṁ a rís an a ionad féin: oír gaċ uile ḋuine ġlacus cloiḋeaṁ is le cloiḋeaṁ ṫuitfeas sé.