प्रकाशितवाक्य 11
11
दो गवाह
1पी मिकी नापने आसतै एक सरकंडा दित्ता गीया, ते कुसे ने आखया, “उठ, परमेसर दे मंदर ते बेदी, ते उस्स च अराधना करने आलें गी नापी ले। 2लेकन मंदर दे बार दा आंगन छोड़ी दे; उसी मत नप किके ओ अन्य जातीयें गी दित्ते दा ऐ, ते ओ पवित्र शैर गी बताली मिने तकर मिंधघन। 3आऊँ अपने दो गुआऐं गी ए आक्क देगा के टाट ओड़े दे एक हजार दो सौ सठ धयारे तकर पविखवाणी करन।”
4ए उवै जैतून दे दो बूट्टे ते दो दीवट न, जेड़े तरती दे प्रभु दे समुक खड़ोते रैंदे न। 5जे कोई उनेंगी नुस्कान पजाना चांदा ऐ, ते उंदे मुंह बिचा अग्ग निकलियै उंदे बैरीयें गी पसम करदी ऐ; ते जे कोई उनेंगी नुस्कान पजाना चाग, ते जरुर इसै रीति कन्ने मारी दिता जाग। 6उनेंगी आक्क ऐ के अम्बर गी बंद करन, के उंदी पविखवाणी दे धयारे च बदल नेई बरसे; ते उनेंगी सारे पानी उपर आक्क ऐ के उसी खून बनान, ते जेस जेस ले चान ओस बेलै तरती उपर अर केसम दी मसीबत लाई सकन। 7जेस ले अपने गुआई देई जांघन, ते ओ जानबर जेड़ा अथाह कुंड बिचा निकलग, उंदे कन्ने लड़ीयै उंदे थमां जीती जाग ते उनेंगी मारी देग। 8उंदी लाशां उस्स बड्डे शैर दे चोक बिच पेदियें रोंगन, जेड़ा आत्मिक रूप कन्ने सदोम ते मिस्र आखया जांदा ऐ, जिथें उंदा प्रभु बी सूली उपर चाढ़या गीया हा। 9सारें लोकें ते कुलें ते पाषां ते जातीयें दे लोग उंदीं लाशें गी साढे त्रै धयारे तकर दिखदे रोंगन, ते उंदी लाशें गी कबरां बिच नेई रखन देंगन। 10तरती दे रैने आले उंदे मरने लेई खोश ते मगन ओगन, ते एक दुए दे कोल पेंट पेजघन, किके इन दौनीं औने आले वकतैं तरती उपर रैने आलें गी सताया हा। 11लेकन साढे त्रै धयारे दे बाद परमेसर थमां जिंद दा सां उंदे च बेई गीया, ते ओ अपने पैरें दे पार खड़ोई गै ते उंदे दिखने आलें उपर बड़ा डर छाई गीया। 12ओस बेलै उनेंगी सोर्ग थमां एक बड़ा शब्द सनोचेया, “इत्थैं उपर आओ!” ए सुनीयै ओ बदलै उपर सवार ओईयै अपने बैरीयें दे दिखदे दिखदे सोर्ग उपर चढ़ीगे। 13पी उसी बेलै एक बड़ा पुंचाल ओया, ते शैर दा दसमा इस्सा किरी गीया; ते उस्स पुंचाल कन्ने सत्त हजार मनुक्ख मरींगे, ते बाकी डरी गै ते सोर्ग दे परमेसर दी मैह्मा कित्ती।
14दुई मसीबत बीती गई; दिखो, त्री मसीबत जल्दी औने आली ऐ।
सत्मी तुरही
15जेस ले सतमें दूत ने तुरी फुकी, ते सोर्ग बिच एस दे बारै च बड्डे बड्डे शब्द औंन लगे; “जगत दा राज साड़े प्रभु दा ते ओदे मसीह दा ओई गीया ऐ, ते ओ जूगे जूगे राज करग।” 16ओस बेलै चोबीसें प्राचीन जेड़े परमेसर दे समुक अपने-अपने संहासन उपर बैठे दे हे, मुंह दे पार डिगैए परमेसर गी अराधना कित्ता 17ए आखना लगे,
“ए समर्थमान प्रभु परमेसर, जेड़ा ऐ ते जेड़ा ऐहा,
अस तेरा शुक्रिया करनेया
के तू अपने बडी सामर्थ गी कम लाईयै राज कित्ता ऐ।
18ते जातीयें गुस्सा कित्ता, ते तेरा प्रकोप आई पेया,
ते ओ समां आई पूजे दा ऐ के मरें दा न्याय कित्ता जा,
ते तेरे दास औने पविखवक्ताऐं ते पवित्र लोकें गी
ते ओनें निकें बड्डें गी जेड़े तेरे नां कन्ने डरदे न बदला दिता जा,
ते तरती दे बगाड़ने आले नाश कित्ते जान।”
19ओस बेलै परमेसर दा जेड़ा मंदर सोर्ग च ऐ ओ खोलया गीया, ते ओदे मंदर च उस्स दी बादा दा संदुख लबया; ते बिजलियां ते शब्द ते गर्जन ते पुंचाल ओए ते मते ओलै पे।
S'ha seleccionat:
प्रकाशितवाक्य 11: DOG
Subratllat
Copia
Compara
Comparteix
Vols que els teus subratllats es desin a tots els teus dispositius? Registra't o inicia sessió
This work is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 License.