«”حد ایی کوم بِرَه و بِگَه،
’شما حکیکتاً اَشنُوین، ولی ابداً نافَهمین؛
و شما حکیکتاً اَگینین، ولی ابداً درک ناکُنین.‘
چون دل ایی کوم سنگ بودِن،
گوشُشُ سنگین بودِن،
و چِهمُ خو شُبَستِن،
نَکه یه وَه وا چِهمُ خو بِگینِن،
و وا گوشُ خو بِشنُوِن،
و وا دلُ خو بُفَهمِن
و بَربِگَردِن و مه شفاشُ هادَم.“