Папулярныя біблейскія вершы з Genesis 49

Падзяліцца

Nagkupot siya sa harianong sitro ug sipitan niya kini sa iyang mga tiil. Huptan niya ang iyang gahom hangtod moabot ang tinuod nga tag-iya niini aron maghari sa tanang katawhan.

“Si Jose sama sa usa ka ihalas nga asno nga anaa duol sa tubod, ug sama sa ihalas nga nating kabayo diha sa bakilid. Sa walay kukaluoy, ang mga mangangayam molutos ug mopunting kaniya sa ilang mga pana.

Apan wala siya matarog, ug malig-on ang iyang mga bukton tungod sa gahom sa gamhanang Dios ni Jacob ug sa gahom sa Magbalantay, ang dakong Bato sa Israel, tungod sa Dios sa inyong amahan nga nagtabang kaninyo, tungod sa Labing Gamhanang Dios nga nagapanalangin kaninyo. Gihatagan kamog ulan gikan sa langit ug tubig gikan sa ilalom sa yuta. Gipanalanginan usab niya ang inyong mga dughan ug mga tagoangkan.

“Juda, daygon ka sa imong mga igsoon. Tuk-on mo ang imong mga kaaway. Sa imong atubangan moluhod ang imong mga igsoon. Si Juda sama sa itoy nga liyon; patyon niya ang iyang tukbonon ug unya mopauli sa iyang tagoanan. Si Juda sama sa liyon: manghuyatid ug unya mohigda ug walay makapangahas sa pagsamok kaniya.

“Ruben, panganay kong anak, ikaw ang akong kusog ug una kong anak sa batan-on pa ako. Ikaw ang labing mapagarbohon ug labing kusgan sa akong mga anak. Sama ka sa mapintas nga baha apan dili ka mahimong labing gamhanan kay nakighilawas ka man sa usa sa mga asawa sa imong amahan. Gibulingan mo ang akong kaminyoon.