Gewilde Bybelverse vanaf وَحی 3

بِبِن، ما پُشت در وَایستَدِستام و دَر زَتام. اَگَه کسی صدام بِشناوِ و دَرا واز آکو، ما شُحَد اُ جا دِیام، شُمرَه خوراک اَخرام و آنا خاد ما.

ما از کَریات باخبرام؛ تو نِه سردش و نِه گرم. گاشکَه یا سرد هادِش یا گرم. پَ وَخاطر اِکِه سرد و گرمِش، نِه گرمِش نِه سرد، ما اُ تو از کَپُم تُف اَکنام.

«ما اُ کسِی که خاطرشو مَئِه توبیخ و تربیت اَکنام. پَ غیرت اُتبِه و توبَه بِکو.

ما از کَریات باخبرام. بِبِن، ما یَک دَر وازی جلووِ لوت اُمنَدِ که هِسکَه اُشناشابِه اُشوابانِه. اَدانام که زورُت کامِه، ولی کلومُم اُتگِرِتِه و اسمُم حاشا اُتنِکِردِ.

«هرکَه پیروز بِبِه، ما اُ آنا عطا اَکنام که خاد ما لِی تختُم هُنی، هَموناکِه ما هم پیروز بُدام و خاد بامو لِی تخت آنا شَستام.

اَسِی که تو اَگائِش: ”ثروتمندام؛ مال و مِنال جمع ماکِردِ و محتاج هیچ چی نِهام.“ و از اِکِه، بدبخت، ذلیل، فَخیر، کور و لُخت و پَتی هِش غافل هِش.

وَخاطر اِکِه حرف ما دربارَهِ صبر و پایداری نِگَه اُتکِردِ، ما اُ تو از مِ ساعت امتحانا حفظ اَکنام، مِ ساعتی که اُ هَمَهِ دنیا اَدا تا اُ آنایایی که لِی زِمی آمودِستِت، امتحان بِکو.

«وَ هَمِ زودِنیا دِیام. مِ چِی که اُتَه مُحکام بِگِر تا هِسکَه تاجُت تُزدست آنِسی.

بیدار آبِش و اُ مِ چِی که آمودِ و چِی آنِمودِ که بِمِری، کُوّت هادِ! اَسِی که اُمدِدِ کَریات تِی چَش خدای ما کامل نی.