Gewilde Bybelverse vanaf Marcus 6

Deel

Agus duḃairt sé leó: Tagaiḋ i leiṫ taoiḃ go h-áit uaigneaċ agus glacaiḋ suaiṁneas ar feaḋ tamaill. Óir ḃí a raiḃ ag teaċt agus ag imṫeaċt líonṁar, agus ní raiḃ uain acu ċun bíḋ a ċaiṫeaṁ.

Agus deireaḋ Íosa leó: Ní ḃíonn fáiḋ gan onóir aċ ’n-a ḋúṫaiġ féin, agus ’n-a ṫeaġlaċ féin, agus ameasg a ġaolta féin.

Agus ṫáinig Íosa amaċ agus ċonaic sé an tsluaġ ṁór, agus ṫáinig truaġ aige ḋóiḃ, óir ḃíodar mar ḃeaḋ caoire gan aoḋaire, agus ċrom sé ar a lán neiṫe ṫeagasg dóiḃ.

Agus níor ḟéad sé aon ċóṁaċt d’oibriú sa n-áit sin, aċ gur ċuir sé a láṁ ar raint ḃeag daoine breóite agus gur leiġis sé iad. Agus ḋein sé iongna de’n easba creidiṁ a ḃí ionta, agus do ṡiúḃluiġ sé na bailte mór-ṫímpal, ag teagasg.

Agus ṫóg sé na ċúig ḃulóga agus au dá iasg, agus d’ḟéaċ sé suas ċun na ḃflaṫas, agus ḃeannuiġ sé iad agus ḃris, agus ṫug d’á ḋeisgiobulaiḃ le cur os cóṁair na ndaoine; agus do rainn sé an dá iasg orṫa go léir. Agus d’iṫeadar go léir, agus ḃí a ndóiṫin acu. Agus ṫógadar an fuiġleaċ, ḋá ċiseán déag de ḃia ḃriste, agus des na h-iasgaiḃ.