مَرقُسِ انجیل 13 سے مشہور بائبلی آیات

شئیر

همه می نامِ خاطری شیمی جا خَفت خوائید داشتن؛ ولی هر کی تا به آخر دوام باوره، نیجات خوائه گیفتن.

پس بیدار بیبید و شیمی حواس بمانه، چونکی نَانید اُ وقت کِی فارسه.

پس هر وقت شمرأ گرفتارَ کونید و محکمه درون ببرید، جُلُوتر نیگران نیبید کی چی بیگید، بلکی هر چی اُ زمات شمرأ فدَه بُبوست اونَ بیگید؛ چونکی شُمان نیئید کی گب زنید بلکی روح القدسه.

آسمان و زمین از بین خوائه شئون، ولی می گبان هرگس از بین نیشه.

« ولی هیکّس اُ روج و اُ وقتَ جا خبر ناره جغیر آسمانی پِئر؛ حتّی آسمانِ فیریشته ئان و پسرم اونِ جا خبر ناره.

وقتی جنگ باره ایشتاویدی و جنگ خبران شیمی گوش فارسه، هراس ندَرید، چونکی بایسی اَجور ایتفاقی دکفه، ولی هنو، آخر زمات فانرسه.

پس شُمانم بیدار بأسید، چون نانیدی کی صابخانه کِی واگرده، شب یا نصفه شب، خوروس خوانِ موقع یا صوبه دَم. نبه کی اون ایوارکی بایه و شمرأ خواب درون بیدینه. اونچیَ کی شمرأ گَم، همه کَسِ ره گَم: بیدار بأسید!»

ملّتی ضّد ایتا دیگر ملّت و مملکتی ضّد ایتا دیگر مملکت خوائید ویریشتن. خَیلی جائان زمین لرزه خوائه اَمون و قطعی آیه. ولی اَشان همه شروعِ زایمان دردَ مانه کی زمات، جه اَ درد تا اُ درد، کمتر و کمتر به.

بایسی اول اِنجیل، تمان ملتان ره اعلام ببه.

چونکی خیلیان می نام اَمرا اَئیدی، خوائید گفتن ”من هونم“ و خیلیانَ گُمرا کونیدی.

«ولی شُمان شیمی هوایَ بدَرید، چونکی شمرأ حاکم دس واسپارید و عبادتگا درون خوائید زِئِن و می خاطری فرمانداران و پادشائانِ جُلُو خوائید ایسان تا اوشانِ ره گُوائی بدید.

چونکی دوروغ مسیح ئان و دوروغ پیغمبران ویریزید، پیله مُعجزه ئان و نیشانه ئان آشکارَ کونید تا اَگه ببه، حتی انتخاب بُبوسته ئانَ گُمرا بُکونید.

«ولی اُ روجان درون، بعدِ اُ پیله مصیبت، «”آفتاو تارِک بِه و ماهِ روشنائی دِه نخوائه فتاوستن؛ ستاره ئان آسمانِ جا بجیر خوائید کفتن، و آسمانانِ قُوّتان بِلَرزه دکَفه.“