Популярні біблійні вірші з Marcus 4

Поділитись

Agus ar néirġe ḋósan, tug sé aċṁnsan don ġáóiṫ, agus a duḃairt sé ris an ḃfairge, Coisg, bí balḃ. Ann sin do ċíuinaiġ an ġáoṫ, agus do ḃí súaiṁneas mór ann. A duḃairt sé ríu, Créd fá ḃfuiltí coiṁeaglaċ as sin? créd fá naċ ḃfuil creideaṁ aguiḃ?

Agus do ġaḃ eagla ṁór íadsan, agus a duḃradar ré ċeile, Cía hé an fear so, agá ndéanann an ġáóṫ féin, agus an ḟairrge fós úṁlaċd dó?

Agus do ḃí seisean ar ḋeireaḋ an dtileaḋ, na ċodláḋ ar ċearċáill: agus dúisiġid síad é, agus a deirid ris, A Ṁaiġisdir, naċ misde leaċd go ḃfuilmid a dul a múġa?

Agus a duḃairt sé ríu, Taḃruiḋ dá ḃur naire créd é an ní úd ċluintí: giḋ bé miosúr an a dtoiṁeósdáoi, toiṁeósdar ċugaiḃ é: agus do ḃeurṫar tuilleaḋ ḋáoiḃsi atá ag éisdeaċd.

A duḃairt sé, Is aṁluiġ a tá ríoġaċd Dé, mar do ċuirfeaḋ neaċ síol a ḃfearann; Agus do ċoidéolaḋ sé, agus do éireóċaḋ sé sa noiḋċe agus ann sa lá, agus do ḟásaḋ an síol agus do aírdéoċaḋ sé, ar cruṫ naċ raiḃ a ḟios aigesion.

Giḋ bé neaċ agá ḃfuilíd clúasa ċum éisdeaċda, éisdeaḋ sé.