Przypowieści Salomona 12:1-13 - Porównaj wszystkie przekłady

Udostępnij

Kto kocha pouczenie, ten kocha poznanie, lecz kto nienawidzi karcenia, jest prostakiem. Dobry zyskuje przychylność u PANA, lecz potępia On człowieka złych zamiarów. Dzięki niegodziwości nikt się nie ostoi, korzeń sprawiedliwych jest nie do wyrwania. Dzielna żona jest koroną swojego męża, a ta, która go zawstydza, jest jak próchnica jego kości. Zamiary sprawiedliwych skupiają się na prawie, przywództwo bezbożnych — na oszustwie. Słowa bezbożnych to czyhanie na krew, lecz usta prawych są dla nich samych ratunkiem. Bezbożni zostaną powaleni i wyginą, lecz dom sprawiedliwych ocaleje. Chwali się człowieka stosownie do roztropności jego ust, człowiek chwiejny spotyka się z pogardą. Lepszy niedoceniany, którego stać na sługę, niż zarozumiały, któremu brak na chleb. Sprawiedliwy troszczy się o potrzeby swojego bydła, lecz ludzie bezbożni są okrutni. Kto uprawia swą rolę, syci się chlebem, a kto gna za marnościami, temu brak rozumu. Pragnieniem bezbożnego jest łup niegodziwych, lecz korzeń sprawiedliwych puszcza pędy. Przestępstwo warg jest pułapką dla złego, sprawiedliwy zaś wyjdzie z nieszczęścia.

Kto kocha karność, kocha wiedzę, a kto nienawidzi upomnienia, jest głupi. Dobry człowiek zdobędzie łaskę PANA, ale PAN potępi podstępnego. Człowiek nie umocni się niegodziwością, lecz korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony. Żona cnotliwa jest koroną swego męża, ale ta, która go hańbi, jest jak zgnilizna w jego kościach. Myśli sprawiedliwych są prawe, a rady niegodziwych zdradliwe. Słowa niegodziwych czyhają na krew, lecz usta prawych ocalą ich. Niegodziwi zostają powaleni i już ich nie ma, a dom sprawiedliwych się ostoi. Człowiek będzie chwalony za jego mądrość, a kto jest przewrotnego serca, zostanie wzgardzony. Lepszy jest człowiek wzgardzony, który ma sługę, niż ten, kto się chwali, a któremu brak chleba. Sprawiedliwy dba o życie swego bydła, a serce niegodziwych jest okrutne. Kto uprawia swoją ziemię, nasyci się chlebem, a kto naśladuje próżnujących, jest nierozumny. Niegodziwy pragnie sieci złych, a korzeń sprawiedliwych wydaje owoc. Zły zostaje usidlony przez grzech swoich warg, a sprawiedliwy wyjdzie z ucisku.

Ten, kto miłuje napomnienie – miłuje wiedzę; a kto nienawidzi przygany – jest bezmyślnym. Dobry zyskuje upodobanie u WIEKUISTEGO; lecz potępia On podstępnego człowieka. Człowiek nie utwierdzi się niegodziwością; lecz korzeń sprawiedliwych się nie zachwieje. Dzielna kobieta jest koroną swojego męża; ale niczym zgnilizna w jego kościach – gnuśna. Zamysły sprawiedliwych są wymierzone ku prawości; knowania niegodziwych ku szalbierstwu. Mowy niegodziwych to czyhanie na krew; sprawiedliwych ocalają ich usta. Złoczyńcy bywają powaleni, więc ich nie będzie; ale dom sprawiedliwych się utrzyma. Mąż bywa chwalony w miarę swojego rozumu; a kto jest przewrotnego serca, popadnie w pogardę. Lepiej temu, który się sam uniża, chociaż posiada sługę, niż temu, co się panoszy, chociaż brakuje mu chleba. Sprawiedliwy dba o życie swojego bydlęcia, a wnętrze niegodziwych jest srogie. Kto uprawia swą rolę nasyci się chlebem; lecz bezmyślnym jest ten, co ugania się za marnościami. Niegodziwy tęskni za połowem złych; ale korzeń sprawiedliwych wyda swój plon. W uchybieniu ust jest sieć dla złoczyńcy, lecz sprawiedliwy unika biedy.

Kto miłuje ćwiczenie, miłuje umiejętność; a kto ma w nienawiści karność, głupim jest. Dobry odniesie łaskę od Pana; ale męża który złe myśli, Bóg potępi. Nie zmocni się człowiek z niezbożności; ale korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony. Żona stateczna koroną jest męża swego; ale która go do hańby przywodzi, jest jako zgniłość w kościach jego. Myśli sprawiedliwych są prawe: ale rady niepobożnych zdradliwe. Słowa niepobożnych czyhają na krew; ale usta sprawiedliwych wybawiają ich. Niepobożni podwróceni bywają, tak, że ich niestaje; ale dom sprawiedliwych zostaje. Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie. Lepszy jest człowiek podły, który ma sługę, niżeli chlubny, któremu nie staje chleba. Sprawiedliwy ma na pieczy żywot bydlątka swego; ale serce niepobożnych okrutne jest. Kto sprawuje ziemię swoję, chlebem nasycony bywa; ale kto naśladuje próżnujących, głupi jest. Niepobożny pragnie obrony przeciw nieszczęściu; ale korzeń sprawiedliwych daje ją. W przestępstwie warg upląta się złośnik; ale sprawiedliwy z ucisku wychodzi.

Kto miłuje karność, miłuje mądrość; a kto nienawidzi karcenia, jest głupi. Dobry człowiek zyskuje łaskę u Pana, lecz Pan potępia człowieka, który knuje zło. Przez niegodziwość nie stanie człowiek na mocnym gruncie, lecz korzeń sprawiedliwych nie poruszy się. Dzielna żona jest koroną swojego męża, lecz ta, która go hańbi, jest jak próchnica jego kości. Sprawiedliwi myślą o tym, co prawe, lecz rady bezbożnych są zwodnicze. Słowa bezbożnych są czyhaniem na krew, lecz usta prawych są dla nich ratunkiem. Bezbożni zostają powaleni i nie ma ich, lecz dom sprawiedliwych ostoi się. Chwali się człowieka według jego roztropności, lecz gardzi się tym, kto jest przewrotnego serca. Lepiej być skromnym i pracować na siebie, niż udawać wielkiego i nie mieć na chleb. Sprawiedliwy dba o życie swojego bydła, lecz serce bezbożnych jest okrutne. Kto uprawią swoją rolę, ma dosyć chleba; lecz kto się ugania za marnościami, jest nierozumny. Pragnieniem grzesznika jest gonitwa za złem, Lecz sprawiedliwi tkwią korzeniami w mocnym gruncie. Zły wpada w pułapkę z winy warg, lecz sprawiedliwy wychodzi cało z nieszczęścia.