Przypowieści Salomonowych 12:1-13

Kto miłuje ćwiczenie, miłuje umiejętność; a kto ma w nienawiści karność, głupim jest. Dobry odniesie łaskę od Pana; ale męża który złe myśli, Bóg potępi. Nie zmocni się człowiek z niezbożności; ale korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony. Żona stateczna koroną jest męża swego; ale która go do hańby przywodzi, jest jako zgniłość w kościach jego. Myśli sprawiedliwych są prawe: ale rady niepobożnych zdradliwe. Słowa niepobożnych czyhają na krew; ale usta sprawiedliwych wybawiają ich. Niepobożni podwróceni bywają, tak, że ich niestaje; ale dom sprawiedliwych zostaje. Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie. Lepszy jest człowiek podły, który ma sługę, niżeli chlubny, któremu nie staje chleba. Sprawiedliwy ma na pieczy żywot bydlątka swego; ale serce niepobożnych okrutne jest. Kto sprawuje ziemię swoję, chlebem nasycony bywa; ale kto naśladuje próżnujących, głupi jest. Niepobożny pragnie obrony przeciw nieszczęściu; ale korzeń sprawiedliwych daje ją. W przestępstwie warg upląta się złośnik; ale sprawiedliwy z ucisku wychodzi.