Popularne wersety biblijne z 2 Corantaigh 4

Udostępnij

Ní ar na nithe infheicthe atá ár n-aire againne ach ar na nithe dofheicthe, mar níl sna nithe infheicthe ach seal ach mairfidh na nithe dofheicthe go bráth.

Sin é an fáth nach loicimid choíche. Más ea féin go bhfuilimid ag meathlú ar an taobh amuigh, tá an taobh istigh dá ath-nuachan ó lá go lá. An buaireamh beag gearrshaolach seo atá orainn, tá ualach as cuimse den ghlóir bhithbhuan dá thuilleamh aige dúinn.

Bítear dár gciapadh ó gach taobh ach nílimid teanntaithe; bímid i gcrua-chás ach nílimid in éadóchas; bítear dár ngéar-leanúint ach nílimid tréigthe; bítear dár síneadh ach nílimid díscithe.

Is i bprócaí cré atá an tseoid seo i gcoimeád againn, dʼfhonn a chruthú gur le Dia an chumhacht as cuimse agus nach uainn féin í.

is é sin ar lucht an dí-chreidimh a bhfuil an intinn dallta iontu ag dia an tsaoil seo ar eagla go lonródh an solas orthu, solas niamhrach dhea-scéal Chríost, an té is macasamhail de Dhia féin.

An Dia a dúirt: “Bíodh solas ag lonradh as an dorchadas,” is é an Dia céanna é a chuir solas ag lonradh inár gcroí-ne dʼfhonn eolas na glóire diaga ar chuntanós Chríost a chur ar ár súile dúinn.