Marka 2
2
Prawo przebaczania grzechów
(Mt 9:1-8; Łk 5:17-26)
1Po pewnym czasie#2:1 Po pewnym czasie, δι᾽ ἡμερῶν, l. po [kilku] dniach. znów przyszedł do Kafarnaum#Mt 4:13; 8:5; 11:23; 17:24; Mk 1:21; J 2:12; 4:46; 6:17, 24#2:1 Kafarnaum leżało na szlaku handlowym z Damaszku do Galilei i portów śródziemnomorskich. i usłyszano, że jest w domu.#2:1 w domu, ἐν οἴκῳ (bez rodz.), co może ozn.: (1) w nieokreślonym domu, (2) u siebie w domu, por. Mk 3: zob. Mk 3:20; Mk 2:1L. 2Wtedy zeszło się tak wielu,#Mk 1:33, 45 że miejsca nie było nawet przy drzwiach, a On mówił im Słowo. 3Wtem przychodzą niosący do Niego sparaliżowanego,#Mt 4:24 niesionego przez czterech. 4Lecz nie mogąc przynieść Mu [go] z powodu tłumu, zdjęli dach tam, gdzie był, i po zdjęciu spuścili posłanie, na którym leżał sparaliżowany. 5A Jezus, gdy zobaczył ich wiarę,#Mt 8:10, 13; 9:22, 29; 15:28; Mk 10:52; Łk 7:50; 17:19; 18:42; Dz 14:9 mówi sparaliżowanemu: Synu,#2:5 Synu, τέκνον, ozn. też dziecko. odpuszczone są ci twoje grzechy.#Łk 7:48; Jk 5:15 6Byli tam zaś niektórzy ze znawców Prawa;#Jr 8:8; Mk 12:38 siedzieli i rozważali w swoich sercach: 7Dlaczego ten tak mówi? Bluźni!#Mk 14:64; J 10:36 Kto może odpuszczać grzechy oprócz jednego – Boga?#Ps 32:5; Iz 43:25 8A Jezus zaraz rozpoznał w swoim duchu,#Łk 6:8; J 2:24-25#2:8 Lub: swoim duchem. że tak rozważają w sobie, i powiedział do nich: Dlaczego te rzeczy rozważacie w swoich sercach? 9Co jest łatwiejsze?#2:9 Znawcy Prawa mogli kpić, Mk 2:9L. Powiedzieć sparaliżowanemu: Odpuszczone są ci grzechy? Czy powiedzieć: Wstań, weź swoje posłanie i chodź? 10Lecz abyście się przekonali, że Syn Człowieczy#Mt 8:20; Mk 2:28; J 5:27 ma prawo odpuszczać grzechy na ziemi – powiedział do sparaliżowanego – 11mówię tobie: Wstań, weź swoje posłanie i idź do swojego domu.#J 5:8 12I wstał, zaraz wziął posłanie i wyszedł wobec wszystkich,#Mt 9:7; Mk 5:42 tak że wszyscy dziwili się#Mt 9:33 i chwalili Boga,#Łk 7:16 mówiąc: Czegoś takiego#2:12 Tj. Tak (przys οὕτως) [postępującego l. stawiającego sprawę] nigdy nie widzieliśmy l. nie spotkaliśmy! nigdy nie widzieliśmy!
Powołanie Lewiego
(Mt 9:9-13; Łk 5:27-32)
13I znów wyszedł nad morze,#Mk 1:16; 3:7 a cały tłum schodził się do Niego#Mk 1:45; 3:7-9; 5:24; Łk 5:15; J 6:2 – i uczył ich.#Mt 4:23; 5:2; 7:29; Mk 6:34; Łk 4:15; 5:3; J 3:2; 7:14; 8:2#2:13 Lub: zaczął schodzić się do Niego i zaczął ich uczyć, pod. konstr. w w. 15. 14A gdy przechodził, zobaczył Lewiego,#Łk 5:27#2:14 Lewi, Λευί, לֵוִי (lewi), zn.: przyłączony, w Mt 9:9 nazwany Mateuszem, Μαθθαῖος, מַתִּתְיָהוּ, co zn.: dar JHWH. Halfeuszowego,#2:14 Halfeusz, Ἁλφαῖος, חַלְפַי (chalfaj), tj. w zależności od źródłosłowu: arab. cieszący się powodzeniem (por. Feliks); ak. dany w zamian, Mk 2:14L. siedzącego przy stole celnym#2:14 Podatki pobierane od produktów rolnych i od wyrobów rzemieślniczych stanowiły podatek od wartości dodanej. Lewi mógł być zatrudniony przez Rzymian, choć bezpośrednio odpowiadał raczej przed Herodem Antypasem. Ponieważ podatki były odprowadzane do Rzymu, poborcy podatkowi uchodzili za zdrajców. Żydzi I w. po Chr. składali dziesięcinę (Kpł 27:30-32) i półszeklowy lub dwudrachmowy podatek na utrzymanie świątyni (Wj 30:13; Mt 17:24). Rzym z kolei pobierał denara podatku pogłównego rocznie od mężczyzn między 14 a 65 rokiem życia i kobiet między 12 a 65 rokiem życia, podatek drogowy i portowy, podatek od zboża (10%) i wina, owoców i oliwy (20%) oraz podatek dochodowy, obrotowy (od sprzedaży) i spadkowy w wysokości 1%. W sumie obciążenia podatkowe dochodziły do 50% dochodów, Mk 2:14L. – i mówi mu: Chodź za Mną.#Mt 4:19; 9:9; 16:24; Łk 5:27 Wstał więc i poszedł za Nim.
15A gdy potem spoczywał [przy stole] w jego domu, liczni celnicy i grzesznicy#Mt 11:19; Łk 15:1-2; 18:10-14 spoczywali wraz z Jezusem i Jego uczniami, byli bowiem liczni – i chodzili za Nim. 16A gdy znawcy Prawa spośród faryzeuszów#Mt 9:11; Łk 7:39; Dz 4:5; 23:9 zobaczyli, że jada z grzesznikami, a zwłaszcza celnikami, mówili Jego uczniom: Dlaczego je z celnikami i [innymi] grzesznikami?#Łk 19:7#2:16 W konstrukcji: rodz. + rz + kai + rz w lm druga grupa jest podgrupą pierwszej (x, a w szczególności y) albo pierwsza grupa podgrupą drugiej, czyli: x i inny y, Mk 2:16L. 17Gdy Jezus to usłyszał, powiedział im: Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy mają się źle; nie przyszedłem wzywać sprawiedliwych, lecz grzeszników.#Łk 15:7; 19:10; 1Tm 1:15
Nowe formy dla nowych treści
(Mt 9:14-17; Łk 5:33-39)
18A uczniowie Jana#Mt 11:2; 14:12; Łk 11:1; J 1:35; 3:25 i faryzeusze właśnie pościli.#Łk 18:12; Dz 13:2-3 Przyszli więc i pytają Go: Dlaczego uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszów poszczą,#2:18 Prawo domagało się postu w Dniu Pojednania, Kpł 16:29-31; 23:27-32. Faryzeusze praktykowali post dwa razy w tygodniu, zwykle w poniedziałek i czwartek. a Twoi uczniowie nie poszczą? 19A Jezus odpowiedział im: Czy goście weselni#2:19 goście weselni, οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος, בְּנֵי הַחֲתֻנָּה, idiom hbr.: synowie weselni; synowie komnaty weselnej. są w stanie pościć, gdy jest z nimi pan młody?#Mt 25:1; J 3:29 Dopóki mają ze sobą pana młodego, nie są w stanie pościć. 20Przyjdą jednak dni, gdy pan młody zostanie im zabrany.#Łk 17:22 Wtedy, tego dnia, zaczną pościć. 21Nikt nie przyszywa łaty z nowego#2:21 nowego, ἀγνάφου, lub: niezbiegniętego. sukna do starego płaszcza, w przeciwnym razie nowe wypełnienie odrywa [więcej] starego i rozdarcie staje się większe. 22Nikt też nie wlewa młodego wina do starych bukłaków, w przeciwnym razie wino rozrywa bukłaki i traci się wino i bukłaki; ale młode wino – do nowych#Hbr 7:18-19; 8:13 bukłaków!
Syn Człowieczy panem szabatu
(Mt 12:9-14; Łk 6:1-5)
23I stało się#2:23 I stało się, Καὶ ἐγένετο, l. Pewnego razu. w szabat,#Rdz 2:2; Pwt 5:15; Ez 20:12; Iz 58:13-14; Mt 12:1, 2, 5, 8; Łk 6:1, 2, 5 gdy przechodził wśród zbóż, że Jego uczniowie, odbywając drogę, zaczęli zrywać kłosy.#Pwt 23:26 24Wtedy faryzeusze mówili do Niego: Spójrz! Dlaczego w szabat robią to, czego nie wolno?#Mk 3:4; Łk 13:14; 14:3; J 5:9-10; 9:14, 16 25Mówi im więc: Czy nigdy nie czytaliście, co zrobił Dawid, gdy był w potrzebie i był głodny, on i ci, którzy byli z nim? 26Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara,#2Sm 8:17; 1Krn 24:6 arcykapłana, i jadł chleb oblicza,#Kpł 24:5-9; 1Sm 21:1-7#2:26 chleb oblicza, τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, לֶחֶם הַפָּנִים, l. chleb obecności, chleb rozkładany [przed Panem], tu lm; zob. Wj 25:30; 35:13; 39:36; Kpł 24:5-9. Każdy bochenek upieczony był z3,5 l mąki. Bochenki wykładano w miejscu świętym po stronie pn, naprzeciw świecznika (Wj 26:35). Obowiązkiem kapłana było wykładanie świeżego chleba co szabat; stare bochenki były przekazywane Aaronowi i jego potomkom, którzy spożywali je w obrębie miejsc świętych (Kpł 24:9). który wolno jeść tylko kapłanom, i dał również tym, którzy byli z nim? 27I powiedział im: Szabat nastał dla człowieka,#Wj 23:12 a nie człowiek dla szabatu,#Kol 2:16 28tak że Syn Człowieczy#Mt 8:20; Mk 2:10 jest również panem szabatu.
Markert nå:
Marka 2: SNPD4
Marker
Kopier
Sammenlign
Del
Vil du ha høydepunktene lagret på alle enhetene dine? Registrer deg eller logg på
Polish Bible © Ewangeliczny Instytut Biblijny, 2018
Wydanie cyfrowe przy współpracy z Platformą SzukajacBoga.pl. Dodatkowe informacje o SNP oraz wykaz skrótów użytych w przypisach znajdziesz klikając poniżej
