Популарни Библиски стихови од مَتّی 12

Сподели

بهتُ اَگَم که، مردم به هر گَپ پوچی که وا زَبُن بیارِن، توو روز داوری حساب پس اَدَن. به چه که وا گَپوی خوتُ تبرئه اِبین و وا گَپوی خوتُ هم محکوم اِبین.»

ای تخمُ تَرَکه افعیُ شما که ایطو شَریرین چطو اِتونین گَپِ خُب بِزِنین؟ چون زَبُن اُ چیزیُ اَگِت که دل اَ اُ سرریزِن.

آدم خُب، اَ صَندوک خُب دل خو، خُبی در اَتارِه و آدم بد، اَ صَندوک بد دل خو بدی در اَتارِه.

پَ به شما اَگَم، هر گناهی که انسان بُکنت و هر کُفری که بِگِت، بخشیده اِبو، ولی کُفر به روح خدا بخشیده نابو.

«اگه مِیوَه خُب تاوا، دِرَهت شما بایه خُب بَشِت، چون دِرَهت بد مِیوَه بد اَدِت. به دِرَهت اَ رو مِیوَه اَش اِبو بِشناسی.