Популарни Библиски стихови од MARCOS 4

Сподели

Ug mibangon siya ug gibadlong ang hangin, ug miingon siya sa lanaw, “Kalinaw! Hunong!” Ug ang hangin milurang ug miabot ang dakong kalinaw. Ug siya miingon kanila, “Nganong nangalisang man kamo? Wala ba diay kamoy pagsalig?”

Ug giabot sila ug dakong kahadlok, ug miingon sa usa ug usa, “Kinsa man diay kini siya, nga bisan gani ang hangin ug ang lanaw motuman man kaniya?”

Apan siya didto sa ulin natulog nga nag-unlan. Ug gipukaw nila siya ug giingnan, “Magtutudlo, dili ba lamang ikaw magpakabana nga mangalumos na man kita?”

Ug siya miingon kanila, “Pagbantay kamo sa unsay inyong nabati, ang sukod nga inyong gigamit pagsukod mao usab ang isukod kaninyo, ug labaw pa gani unya ang idugang diha kaninyo.

Ug siya miingon, “Ang gingharian sa Dios sama sa usa ka tawo nga magsabod ug binhi diha sa yuta, ug unya matulog siya sa gabii ug mobangon sa adlaw. Ug ang binhi mogitib ug motubo sa paagi nga wala niya mahibaloi.

Si bisan kinsa nga may mga dalunggan sa pagpangdungog, kinahanglang magpatalinghog.”