I Versetti Biblici più popolari da લુક 14

Condividi

“અગર કુંણેક માર કન આવે, અનેં પુંતાનં આઈ-બા અનેં બજ્યેર અનેં સુંરં અનેં ભાજ્ય નેં અનેં બુંનં નેં આં તક પુંતાના જીવ નેં હુંદો નકમ્મો નેં જાણે, તે વેયો મારો સેંલો નહેં બણેં સક્તો.”

અનેં ઝી કુઇ પુંતે દુઃખ વેંઠે અનેં આં તક કે મારી હારુ મરવા હુંદું તિયાર વેહ, વેયુસ મારો સેંલો બણેં સકે હે.

કેંમકે ઝી કુઇ પુંતાનેં મુંટો બણાવહે, હેંનેં નાનો કરવા મ આવહે; અનેં ઝી કુઇ પુંતાનેં નાનો બણાવહે, વેયો મુંટો કરવા મ આવહે.

ઇવીસ રિતી તમં મહો ઝી કુઇ પુંતાનું સબ-કઇ સુંડ નેં દે, તર તક વેયો મારો સેંલો નહેં થાએં સક્તો.

તમં મનું એંવું કુંણ હે ઝી એક મુંટું ઘેર બણાવા સાહે હે, અનેં પેલ બેંહેંનેં હેંના ખરસા નો હિસાબ નેં કરે, કે ઘેર પૂરુ કરવા હારુ હેંનેં કનેં પૂરા પઇસા હે કે નહેં? ખેંતુંક એંવું નેં થાએં કે ઝર પાજ્યો પૂરી લે, પુંણ પૂરુ ઘેર નેં બણાવેં સકે, તર ભાળવા વાળં બદ્દ મનખં એંમ કેં નેં હેંનો ઠઠ્ઠો કરહે, કે “આ માણસ ઘેર બણાવા તે મંડ્યો, પુંણ હેંનેં પૂરુ નેં કરેં સક્યો”

પુંણ ઝર તું જમણવાર રાખે તે ગરિબ, લુલં, લંગડં અનેં આંદળં મનખં નેં બુંલાવ. તર તું આશિષિત થાહે, કેંમકે હેંનં કન તારું હાટું વાળવા હારુ કઇ નહેં, પુંણ ઝર ધર્મી મનખં પાસં જીવતં થાહે તર પરમેશ્વર હેંનું ઈનામ આલહે.”

લુંણ તે અસલ હે, પુંણ અગર લુંણ નો હવાદ વગડેં જાએ, તે વેયુ કઇની વસ્તુ થી ખારું કરવા મ આવહે, વેયુ નહેં તે જમીન હારુ કામ મ આવતું અનેં નહેં ખાતર હારુ કામ મ આવતું, હેંનેં તે મનખં બારતં ફેંકેં દે હે. “ઝી મારી વાતેં હામળવા માંગે હે વેય હામળેં લે.”